างระหว่างองค์ชายกับองค์ชายที่ได้รับการแต่งตั้งให้ท่านอ๋อง
หากจะบอกว่าต่างกันราวฟั้ากับเหวก็ไม่ได้มากเกินไป
พระมารดาขององค์ชายแปดเป็นเพียงนางรำคนหนึ่ง มีสถานะต่ำต้อย แล้วก็เป็นองค์ชายอายุน้อยที่สุด เวลาอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขามักถูกพี่ๆ คอยกดขี่ วันนี้มีโอกาสได้แสดงอำนาจต่อหน้าอวี้จิ่นสักหน่อย แต่แล้วกลับถูกฝั่ายตรงข้ามตอกกลับจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
องค์ชายแปดไม่ใช่คนบุ่มบ่าม ด้วยสถานะของมารดาแล้วนั้น หากเขาเป็นคนบุ่มบ่ามใจร้อนเกรงว่าคงไม่สามารถเติบโตได้อย่างปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้ได้
แต่คนเรา เวลาที่เผชิญหน้ากับคนที่มีสถานะไม่เท่ากับตัวเอง อย่างไรเสียมันก็แตกต่างกันอยู่ดีจะปล่อยตัวตามใจสักหน่อยก็คงทำได้อยู่บ้างล่ะ
องค์ชายแปดไม่รู้สึกโมโห เขาวางแก้วสุราลงที่โต๊ะ หยิบไหสุราแล้วรินมันจนเต็ม “ไหนๆ พี่เจ็ดก็พูดเช่นนี้แล้ว งั้นวันนี้พวกเราพี่น้องก็มาดื่มกันสักแก้วเถอะ”
เขาพูดไปพลางขยิบตาให้กับองค์ชายท่านอื่นๆไป “ท่านพี่ทั้งหลาย พี่เจ็ดพูดแล้วนะว่า ดื่มสุราไม่ได้อยู่ที่สถานที่ อยู่ที่คน ถ้าวันนี้พวกเราดูแลพี่เจ็ดไม่ดี ก็แปลว่าไม่ถูกคน พี่ๆ ทุกคนเห็นด้วยหรือไม่”
องค์ชายห้า ด้วยความที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจจึงกลายเป็นคนบุ่มบ่ามวู่วามใจร้อน เขาหัวเราะและตอบกลับไป “น้องแปดพูดถูก วันนี้พวกเราต้องดื่มกับน้องเจ็ดให้หนำใจไปเลย”
เมื่อสองคนนั้นสร้างความคึกคัก คนอื่นๆ จึงยกแก้วสุราขึ้นแสดงความคึกคัก
