ตาม จนองค์ชายสี่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเพิ่มอีก
เขาประกาศจัดงานฉลองวันเกิดให้น้องเจ็ดอย่างใหญ่โต ชื่อเสียงถือว่าได้มาแล้ว หากเพื่อปกปั้องน้องเจ็ดแล้วผิดใจกับพี่น้องคนอื่นคงไม่คุ้มค่าเท่าไหร่
อวี้จิ่นวางแก้วสุราลงที่โต๊ะ พลางเกิดเสียงดังขึ้นเบาๆ
“พี่เจ็ดไม่ดื่มแล้วหรือ” องค์ชายแปดแอบยิ้ม“หากพี่เจ็ดดื่มสุราไม่เก่ง งั้นก็ดื่มน้อยหน่อย ไม่เป็นไร…”
อวี้จิ่นหยกไหสุรามาวางตรงหน้า แล้วตบเข้าที่ไหสองสามที “ดื่มสุราด้วยแก้วแตกต่างจากพวกสตรีตรงไหน ถ้าจะดื่มก็ต้องดื่มจากนี่!”รอยยิ้มตรงมุมปากขององค์ชายแปดถึงกับชะงักค้าง
นี่กำลังจะทำให้เขาขายหน้า?
หลังจากที่ความเงียบช่วงเวลาสั้นๆ เลยผ่านไปองค์ชายแปดก็ปรบมือพลางเอ่ย “สมกับเป็นพี่เจ็ดจริงๆ! มีใครอยู่ตรงนั้นหรือไม่ เอาแก้วสุราออกไป ยกไหสุราเข้ามา!”
พวกเขามีจำนวนมากขนาดนี้ ยังต้องกลัวเขาคนเดียวรึ
สุราหนึ่งไหดื่มจนหมด สีหน้าอวี้จิ่นยังคงเหมือนเดิม แต่สองแก้มขององค์ชายแปดร้อนเหมือนไฟเผา ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้เก่งไปกว่ากันเท่าไหร่
องค์ชายห้าเป็นคนที่นิสัยโผงผางอยู่แล้ว พอเหล้าเข้าปากก็พูดมากยิ่งกว่าเดิม เขาอุ้มไหสุราพูดฉอดๆ ไม่ได้หยุด “ข้าจะบอก บอกพวกเจ้า ข้าชอบสตรีนางหนึ่ง”
“ใครรึ” องค์ชายท่านอื่นพลั้งปากถามออกไป
อวี้จิ่นตบไหสุราอย่างใจลอย
ดื่มสุราแค่ไหเดียวก็เป็นถึงขนาดนี้ ยังกล้าชวนเขาดื่มอีก มีเวลาว่างขนาดนี้ มิสู้รออาซื่ออยู่ที่เรือนยังจะดีเสียกว่า
หากรอแ
