ล้วได้พบก็เหมือนได้กำไร
พอคิดถึงตรงนี้ อวี้จิ่นรอต่อไม่ไหวจึงเตรียมตัวจะขอลากลับ
ใครเล่าจะคิด ประโยคถัดไปขององค์ชายห้าทำให้เขาถึงกับตะลึงงัน
“คุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปัว!”
“คุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปัว? เอ ข้าได้ยินว่าคุณหนูท่านนี้ เคยถูกยกเลิกงานสมรสเพราะจี้ซานแห่งจวนอันกั๋วกงไปชอบใจหญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งมิใช่หรือ พี่ห้าชอบนางเข้าไปได้อย่างไรกัน” องค์ชายแปดเอ่ยถามด้วยความสงสัย
องค์ชายห้าสะอึก “วันที่ฉังซิงโหวซื่อจื่อถูกจับตัวข้าได้ไปมองดู พลางเห็นหน้าอย่างไม่ตั้งใจ พอข้าสืบข่าวถึงได้รู้ว่าหญิงรูปงามคนนั้นคือคุณหนูสี่ในจวนตงผิงปัว ฮิๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจี้ซานในจวนอันกั๋วกงจะโง่เขลาเช่นนี้ ปล่อยมือหญิงรูปงามได้ลงคอ จะไปแต่งหญิงชาวบ้านแทน แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นข้าคงไม่สามารถนึกถึงนางได้อีก”
“แต่พี่มีพี่สะใภ้ห้าแล้วนะ”
องค์ชายห้าหัวเราะเหอะๆ “น้องแปด นั่นมันคำพูดของเด็กๆ มีพี่สะใภ้ห้าของเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ข้าไม่เคยคิดจะรับนางเข้ามาเป็นพราชายาเอกเสียหน่อย ให้ตำแหน่งพราชายารองไป คนในตระกูลของนางก็แทบจะยกคนมาให้ข้าแล้ว…”
อวี้จิ่นลุกขึ้นพรวด
ทุกคนถึงกับตะลึงงัน
“น้องเจ็ดเป็นอะไรไป” องค์ชายสี่รู้สึกว่าไม่ได้การ“ข้าดื่มมากไปน่ะ”
ทุกคนกะพริบตาปริบๆ แล้ว?
อวี้จิ่นหัวเราะ พลางยกไหสุราขึ้นและฟาดลงที่ศีรษะขององค์ชายห้า
—————————-
[1] ขนเส้นเดียวของวัวเก้าตัว เป็นสำนวนจีนหมายถึงส่วนเล็กน้อย
