มตั้งหนึ่งถ้วย!
เอ้อร์หนิวเหมือนสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างจึงมองหน้าเจ้านายที่หน้าดำคล้ำด้วยสายตาที่ไร้เดียงสา
อวี้จิ่นพยายามข่มอารมณ์ความยากเตะเอ้อร์หนิวให้ปลิวออกไปเอาไว้
ช่างเถอะ อย่างน้อยเขาก็เป็นคนเลี้ยงดูจนมันเติบใหญ่ เขาจะไม่ถือโทษสุนัขตัวหนึ่งหรอก!ในตอนนั้น เสียงประตูพลันดังขึ้น ถึงแม้เสียงที่ลอยแตะเข้าที่หูไม่ดังมากนัก แต่อวี้จิ่นก็ลุกขึ้นอย่างฉับไวและก้าวเท้าอย่างกว้างเดินไปที่ประตูใหญ่ด้านนอก
หลงต้านตะโกนตามหลังขึ้นมา “นายขอรับ ให้บ่าวไปเปิดประตูเถอะ”
ทั้งๆ ที่มีเหล่าหวังคอยเฝั้าประตู แต่เจ้านายตื่นเต้นอะไรล่ะนี่
เอ๋ หรือว่าคุณหนูเจียงมาหา
“ไม่ต้อง” อวี้จิ่นเอ่ยตอบหลงต้านหนึ่งคำอย่างรวดเร็ว
เปลวไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นของหลงต้านลุกไหม้ขึ้นมาทันควัน
เขาเดาถูกด้วย!
นั่นแน่ คุณหนูเจียงมาหาเจ้านายด้วยตัวเองซะด้วย แล้วยังเป็นช่วงใกล้วันเกิดของเจ้านายอีกหรือว่าเรื่องมงคลของเจ้านายใกล้จะมาถึงแล้ว
อวี้จิ่นเดินมาถึงประตูด้วยความรวดเร็ว พอประตูที่เหล่าหวังยังไม่ทันได้สติถูกเปิดออก รอยยิ้มตรงมุมปากก็ค้างชะงักในทันใด
ด้านนอกประตูนั่นมีชายหนุ่มรูปงามผิวขาวคนหนึ่งยืนอยู่ อายุราวยี่สิบปี ด้านหลังมีผู้ติดตามท่าทางไม่ธรรมดาสองคนยืนอยู่
เมื่อชะงักไปครู่หนึ่งเสร็จ อวี้จิ่นก็ขานเรียกออกไป “พี่สี่”
คนที่มา คือฉีอ๋องบุตรชายลำดับที่สี่ของฮ่องเต้จิ่งหมิงนั่นเอง มีพระมารดาให้กำเนิดคือเสียนเฟยค
