รรยากาศนั้นลง
นางไม่เคยพบเจอเรื่องน่าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อนพอถึงตอนนี้ นางไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว
“ต้องรายงานสิ เรื่องเช่นนี้จะปิดบังสำเร็จได้อย่างไรกัน” เจียงเชี่ยวเม้มริมฝีปาก
นางจินตนาการได้เลยว่าจวนปัวจะก่อพายุขึ้นอย่างไรจากเหตุการณ์ในจวนฉังซิงโหววันนี้ แต่ว่า…
แล้วอย่างไรเล่า สัตว์เดรัจฉานที่รังแกน้องสี่จะจบสิ้นแล้วนี่ ช่างสะใจเสียเหลือเกิน!
อย่างไรเสีย บิดาของนางก็เป็นเพียงบุตรชายของอนุ เกียรติยศจวนปัวก็มิเคยได้มาอย่างราบรื่น ซึ่งความเป็นจริงก็ไม่ได้มีผลกระทบต่อครอบครัวของพวกนางเท่าไหร่นัก
ในเรือนฉือซิน หนังตาของเฝิงเหล่าฮูหยินกระตุกแต่เช้า หลังจากผ่านเหตุการณ์สูญเสียการมองเห็นมาแล้วหนึ่งครั้ง เหล่าไท่ไท่[1] จึงสนใจดวงตาของตนเองมากเป็นพิเศษ จนต้องเรียกให้เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อรีบเชิญหมอมาตรวจดูอาการ
ถึงแม้หมอรายงานอาการว่ามิได้เป็นอะไร แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกดีขึ้น เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อกับซานไท่ไท่กัวซื่อจึงต้องคอยอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนไม่ห่างไปไหน
“เหล่าฮูหยิน คุณหนูทั้งหลายกลับเข้าจวนแล้วกำลังมาน้อมทักทายท่านเจ้าค่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินนวดที่ขมับสองข้างพร้อมตอบกลับด้วยเสียงเบื่อหน่าย “บอกให้คุณหนูกลับไปพักเถอะ”หญิงสาวเหล่านี้ วันนี้ไปร่วมงานชื่นชมดอกไม้พรุ่งนี้ออกไปเที่ยวเล่น จะมารับรู้ความทุกข์ของคนมีอายุได้อย่างไร
ยามไม่สบอารมณ์ เฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งไม่อยากพบหน้าเ
