บพี่น้องที่มีจิตใจเช่นนั้น
“ไม่มีอะไรหรอก ตอนนางอยู่ที่จวนโหว นางเป็นฮูหยินซื่อจื่อผู้สูงส่ง ยังไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้ กลับมาอยู่ที่จวนปัวแล้วจะทำสิ่งใดได้อีกรึ” เจียงซื่อเอ่ยโต้เรียบๆเจียงเชี่ยวกะพริบตา “น้องสี่ เจ้ามีเรื่องปิดบังข้าอยู่”
“อะไรนะ”
“เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ สุนัขตัวใหญ่นั่นหมายความว่าอย่างไร”
“หืม?” เจียงซื่อแกล้งมึนงง
เจียงเชี่ยวเอ่ยต่อด้วยเสียงตื่นเต้น “ครั้งนั้นระหว่างทางที่กลับจากจวนฉังซิงโหว แล้วสุนัขตัวใหญ่นั่นทำลายงานมงคลของจี้ฉงอี้ ครั้งนี้วิ่งเข้าไปตะกุยสวนดอกไม้จวนโหวจนเจอศพ มันต้องรู้จักเจ้าแน่ๆ!”
เจียงซื่อให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมรับ “ไม่หรอกบางทีอาจไม่ใช่สุนัขตัวเดียวกันก็ได้นะเจ้าคะ”
เจียงเชี่ยวหยิกแก้มเจียงซื่อ “เจ้าคิดว่าพี่โง่หรืออย่างไร สุนัขตัวใหญ่ที่ฉลาดหลักแหลม ดุดันดุร้ายเพียงนั้น จะมีสองตัวได้อย่างไร เฮ้อ ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของของมัน”
เวลานี้ ในส่วนลึกที่เงียบสงัดของตรอกซอยเชวี่ยจื่อมีเรือนชาวบ้านอยู่หลังหนึ่ง อวี้จิ่นลูบคลำที่หัวของเอ้อร์หนิวพร้อมเอ่ยชม “ทำได้ดีมาก ให้รางวัลเป็นกระดูกหนึ่งถาดแก่เจ้า”หากพาอาซื่อมาด้วยได้ คงดีกว่านี้
—————————-
[1] เหล่าไท่ไท่ หมายถึง เหล่าฮูหยิน
