น่งผู้อาวุโสของเจ้าก็เตรียมหลุดลอยไปได้เลย!”
…
ทันทีที่ตั้งสติได้ เหล่าผู้อาวุโสสำนักหลิงเซียนต่างพากันส่งกระแสจิตมารุมก่นด่าจางอวิ๋นกันยกใหญ่ด้วยความเดือดดาล
ในสายตาของพวกเขา การกระทำของจางอวิ๋นคือความวิปลาสชัดๆ!
หากจะบ้าก็จงไปบ้าคนเดียว เหตุใดต้องลากชื่อเสียงของสำนักหลิงเซียนมาป่นปี้ในงานสำคัญเช่นนี้ด้วย!
จางอวิ๋นทำหูทวนลม สีหน้ายังคงราบเรียบไม่สะทกสะท้านต่อคำก่นด่าเหล่านั้น
“จางอวิ๋น... เจ้ามั่นใจหรือไม่?”
ทันใดนั้น เสียงกระแสจิตที่หนักแน่นและทรงอำนาจก็ดังขึ้นในหัว
จางอวิ๋นชำเลืองสายตาไปทางเจ้าสำนักหลิงเซียน แล้วพยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างมั่นใจ
“ดี… เช่นนั้นก็จงทำให้สุดความสามารถ!”
น้ำเสียงของเจ้าสำนักหลิงเซียนเข้มขึ้น “หากเจ้าพ่ายแพ้ ข้าจะช่วยรับผิดชอบหนี้สินหกหมื่นหินวิญญาณนี้ให้เอง… แต่เจ้าก็จงเตรียมใจสละตำแหน่งผู้อาวุโสเสียเถิด!”
ประโยคแรกทำให้จางอวิ๋นรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่พอเจอประโยคหลังเข้าไป…
แรงกดดันมหาศาลจริงๆ!
เขาได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางส่ายศีรษะเบาๆ
พลันเขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่ง เมื่อหันไปมองก็พบเจ้าสำนักหนานซานกำลังส่งยิ้มให้เขาพร้อมพยักหน้าทักทายอย่างเป็นมิตร
จางอวิ๋นตีหน้าน
