“ใต้เท้าเจินมาเยือนถึงจวน ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก” ท่าทีของฉังซิงโหวกระตือรือร้นมาก แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สู้ดีนัก
เจินซื่อเฉิงเป็นผู้ตรวจการศาลาว่าการพระนครเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนัก แน่นอนว่าต้องไว้หน้าเขา แต่ทั้งสองคนไม่เคยไปมาหาสู่กันมาก่อน คนหนึ่งที่ทำหน้าที่สืบคดีมาทำอะไรที่จวนของเขากันแน่
คนพวกนั้นชอบปันน้ำเป็นตัวมากที่สุด เมื่อเจินซื่อเฉิงมาเช่นนี้ อีกประเดี๋ยวก็ไม่รู้ว่าจะมีข่าวลืออะไรแพร่ออกไป
เจินซื่อเฉิงยิ้ม “ท่านโหวเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งเข้าเมืองหลวงก็ทันคดีการตายของพี่ชายหยางเฟยเพราะอยากทราบสถานการณ์จึงมาพบท่านโหวโดยพลการ”
ฉังซิงโหวยิ่งรู้สึกรำคาญมากขึ้นไปอีก
การตายอย่างกะทันหันของ ‘หยางกั๋วจิ้ว’เกี่ยวข้องอะไรกับจวนฉังซิงโหวของพวกเขา ช่างเคราะห์ร้ายจริงๆ!
“ไม่ทราบว่าใต้เท้าเจินต้องการทราบสิ่งใดบ้าง”มุมปากของฉังซิงโหวโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เจินซื่อเฉิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืน “ในห้องร้อนอบอ้าว เอาอย่างนี้เถอะ ท่านโหว พวกเราออกไปข้างนอก เดินเล่นไปพลางพูดคุยกันไปพลางเถอะ”
ฉังซิงโหวถูกเจินซื่อเฉิงกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นจึงลุกขึ้นยืน “ใต้เท้าเจินเชิญ”
ทั้งสองเดินออกจากประตูไป แสงแดดเจิดจ้าทำให้เจินซื่อเฉิงยกมือขึ้นปิดตา ยิ้มแล้วกล่าวว่า“วันนี้เป็นวันดีจริงๆ ข้าได้ยินว่าดอกโบตั๋นของจวนนี้มีชื่อเสียงที่สุด ถึงตอนนี้ก็ยังบานสะพรั่งไม่ทราบว่าพอจะไปชมได้หรือไม่”
