ก็เห็นได้ชัดว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อไม่ชอบพวกนางอย่างไรล่ะ
เจียงเชี่ยวกวาดสายตามองเจียงซื่ออย่างอดไม่ได้ลอบทอดถอนใจ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าหน้าตาขี้เหร่จะปลอดภัย
เจียงเชี่ยนมีสีหน้าทื่ออยู่บ้าง หากไม่ใช่เพราะนางต้องการแสร้งทำเป็นรักใคร่สามัคคีกัน นางก็อยากจะฉีกปากเจียงเชี่ยวไปเลย
เจ้าตัวทำเสียเรื่อง!
เจียงเชี่ยนถอนหายใจอย่างช้าๆ ยิ้มกล่าวว่า“น้องสามต้องเข้าใจและเห็นอกเห็นใจพี่ด้วย แต่ก่อนน้องสี่ชอบเล่นกับข้ามาก ตั้งแต่ข้าแต่งงานแล้วก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันอีก ครั้งนี้พี่รองอยากให้น้องสี่อยู่ต่ออีกสักสองสามวันจริงๆ นะ”เหม็นขี้หน้าคนไร้ยางอาย!
เจียงเชี่ยวสบถในใจ สังเกตเห็นว่าเจียงซื่อไม่พูดไม่จา จึงดึงแขนเสื้อนางอย่างร้อนรน
ถ้าไม่พูดอีกเจ้ากระต่ายขาวตัวน้อยก็จะถูกงาบเข้าไปในรังหมาปั่าแล้ว เจ้าส่งเสียงหน่อยสิ!
ตอนนี้เจียงซื่อไม่มีกะจิตกะใจจะปะทะกับเรื่องพวกนี้ จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการชักจูงให้ใต้เท้าเจินค้นพบศพสตรีในสวนอย่างไร
ไม่มีโอกาสที่ดีกว่านี้อีกแล้ว มีสตรีสูงศักดิ์มากมาย หากพบศพหญิงสาว จวนฉังซิงโหวคงจะปกปิดเอาไว้ไม่ได้
เจียงซื่อกำมือแน่น ฝั่ามือเปียกชื้นเล็กน้อย
หิ่งห้อยมายาของนางยังไม่เพียงพอที่จะทำให้คนมากมายตกอยู่ในภาพหลอนพร้อมกันในเวลากลางวันแสกๆ หรือว่านางสามารถใช้อย่างอื่นได้…
จู่ๆ เจียงซื่อรู้สึกว่าเจียงเชี่ยวดึงแขนเสื้อนางแรงเกินไป จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “พี่สาม…”
ทว่าเจียงเชี่ยวก็
