ก่อน ก็นับว่าไม่เสียเปล่า
ภายในสวน เจียงซื่อถูกเจียงเชี่ยนรั้งตัวไว้
“น้องสาม น้องสี่คราวก่อนมาแค่วันเดียวก็ไปแล้วข้ายังคิดถึงอยู่ตลอดเลย หลังจากงานเลี้ยงชมดอกไม้จบลง พวกเจ้าก็อยู่ต่อสักสองสามวันเถอะ”
“พี่รองคิดถึงพวกเรามากขนาดนั้นเลยหรือ”เจียงเชี่ยวจับมือเจียงซื่อโดยไม่รู้ตัว ในใจยิ้มเยาะ
คนนอกได้เห็นแล้วก็รู้สึกเหมือนเป็นพี่น้องที่รักกันลึกซึ้ง ใครจะรู้ว่าคู่สามีภรรยาคู่นี้จะเป็นสุนัขร้ายที่กระหายเนื้อ!
สายตาของเจียงเชี่ยนมองไปที่สองมือที่จับมือกันของสองพี่น้อง พูดขึ้นมาโดยที่ไม่มีคนถามว่า“ข้ายังจำได้ว่าเมื่อตอนเด็กๆ น้องสามกับน้องสี่ชอบทะเลาะวิวาทกันอยู่ตลอดเวลา เห็นได้ว่าตอนนี้โตแล้ว กลับดีขนาดนี้”
“คนเราก็ต้องโตขึ้นกันอยู่แล้ว” เจียงเชี่ยวยิ้มคิกคักกอดแขนเจียงซื่อไว้ ใบหน้าไร้เดียงสา “พี่รองก็รู้ ถ้าข้าเปลี่ยนที่นอนจะมีผื่นขึ้น จึงนอนพักไม่ได้”
“เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร แล้วน้องสี่…”
เจียงเชี่ยวตัดบทเจียงเชี่ยนในทันที “ข้าอยู่คนเดียวในจวนปัวก็ออกจะเหงาอยู่บ้าง น้องสี่ก็ต้องกลับไปอยู่กับข้า แหะๆ พี่รองดูไม่ออกหรือว่าข้าสนิทกับน้องสี่ที่สุด ให้อภัยน้องด้วยเจ้าค่ะ อย่าให้เราต้องแยกจากกัน ถ้าพี่รองอยากให้มีคนอยู่เป็นเพื่อนก็ให้น้องห้ากับน้องหกอยู่เป็นเพื่อนสิ”
แค่กแค่ก ไม่ใช่ว่านางจะผลักน้องห้าและน้องหกเข้าไปในรังหมาปั่าอย่างโหดเหี้ยม ในเมื่อคราวที่แล้วพวกนางสามารถออกไปได้อย่างปลอดภัย
