พระคุณใต้เท้าเจินมาก” ฉังซิงโหวเผยสีหน้าโล่งใจ
เจินซื่อเฉิงแอบขมวดคิ้ว
ดูท่าทางของฉังซิงโหวแล้ว อาจเป็นไปได้ที่จะไม่รู้เรื่องของบุตรชาย? หรือจะบอกว่าซื่อจื่อจวนฉังซิงโหวไม่ได้ก่อเรื่องลักพาตัวสังหารหญิงสาวหากแต่มีคนมุ่งเปั้าไปที่จวนฉังซิงโหว?
สำหรับความเป็นไปได้ที่สอง เจินซื่อเฉิงไม่ได้มองในแง่ดีเลย
เขาได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้ว ลูกสาวของซิ่วเหนียงจื่อหายตัวไปหลายวันแล้วจริงๆ ส่วนเรื่องของนายท่านฉือก็ได้รับจดหมายจากผู้ใต้บังคับบัญชาที่ส่งมาจากเมืองเยี่ยนจื่อแล้ว
การหายตัวไปหญิงสาวทั้งสองไม่อาจแยกออกจากจวนฉังซิงโหวซื่อจื่อได้
“ท่านโหว พวกเราเดินไปคุยกันไปเถอะ”
เห็นเจินซื่อเฉิงเดินเข้าสวนฉังซิงโหวก็เอ่ยห้ามปราม “ใต้เท้าเจิน วันนี้ช่างบังเอิญเสียจริง ที่บ้านจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้ เชิญคุณหนูมากมายมาชมดอกไม้ในสวน…”เจินซื่อเฉิงตะลึงงัน จากนั้นสีหน้าก็เผยความเสียใจออกมา “เอ้อ ช่างบังเอิญเสียจริง ไม่เป็นไรพวกเรามาเดินเล่นทางนี้ก็ได้ รบกวนท่านโหวเชิญคุณชายบุตรของท่านมาเถิด”
“ใต้เท้าเจินรอสักครู่ ข้าจะส่งคนเรียกเจ้าตัวดีมาเดี๋ยวนี้ เพียงแต่เจ้านั่นขี้ขลาด หวังว่าใต้เท้าเจินจะให้อภัย”
“แน่นอนอยู่แล้ว ท่านโหววางใจได้” เจินซื่อเฉิงหัวเราะเสียงดัง แต่ในใจกลับรู้สึกหดหู่ใจ
ยังดีที่เขาสืบคดีมาหลายปี เผชิญอุปสรรคมากมาย จนฝึกฝนกลายเป็นความสามารถไปแล้ว ปัญหาซับซ้อนเช่นนี้ไม่คณามือวันนี้เห็นซื่อจื่อฉังซิงโหว
