่กลับเป็นฮูหยินของซื่อจื่อที่…”
“เป็นอย่างไร”
ผู้ใต้บังคับบัญชารีบเล่าเรื่องราวฮูหยินซื่อจื่อฉังซิงโหวที่กลายเป็นเรื่องตลกของชาวเมืองหลวง
“ความสัมพันธ์ระหว่างซื่อจื่อและฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง”
“ทั้งคู่รักใคร่กันมากขอรับ เมื่อฮูหยินซื่อจื่อแห่งฉังซิงโหวพบเจอกับเรื่องเช่นนี้ ก็มิได้เอ่ยคำพูดไม่พอใจต่อซื่อจื่อฉังซิงโหว”
เจินซื่อเฉิงแอบส่ายหน้า
ดูเหมือนว่าการสืบหาข้อมูลจากผิวเผินนั้นทำให้เรื่องคืบหน้าได้ช้าแต่ตอนนี้พลังงานส่วนใหญ่ของเขาเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของ ‘หยางกั๋วจิ้ว’และยากที่จะหาจุดตัดของคดีของซิ่วเหนียงจื่อได้ในทันทีทันใด
“ไปสืบต่อ มีสิ่งใดผิดปกติให้รีบมารายงานทันที”
บ่ายวันนี้ ผู้ใต้บังคับบัญชายังไม่ได้ตอบกลับ ก็มีคนมาตีกลองร้องทุกข์อีก
เจินซื่อเฉิงรับแผ่นคำร้องมาก็ลุกขึ้นยืน
คนที่เจ้าทุกข์มาฟั้องร้องคือซื่อจื่อแห่งฉังซิงโหว!
เจินซื่อเฉิงให้พาเจ้าทุกข์เข้ามาทันที
เจ้าทุกข์เป็นชายวัยกลางคนที่ท่าทางร่ำรวย ซึ่งแตกต่างจากซิ่วเหนียงจื่อ ผู้ที่มาสวมเสื้อผ้าชั้นดีมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ที่เกิดในตระกูลร่ำรวย
“ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยเป็นคนอำเภอเปั่าเฉวียนเมืองเยี่ยนจื่อ มีบุตรีคนหนึ่ง ยี่สิบกว่าวันก่อนออกจากบ้านไปเที่ยวเล่นไม่กลับ ชาวบ้านตามหาไปทั่วแต่ไร้ผล สองวันก่อนเพิ่งรู้ว่าบุตรีถูกคนทำร้ายจนตาย!”
บนกระดาษคำร้องเขียนไว้เพียงว่าฟั้องฉังซิงโหวซื่อจื่อที่ฆ่าบุตรสาวขอ
