งตน แต่สาเหตุเฉพาะกลับไม่ได้เขียนไว้อย่างชัดเจน เจินซื่อเฉิงรีบถาม “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าบุตรสาวของเจ้าถูกซื่อจื่อฉังซิงโหวทำร้าย”
นายท่านฉือยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา “เดิมทีข้าน้อยออกไปทำการค้า แต่จู่ๆ ก็ฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝันว่าลูกสาวตัวน้อยขอความช่วยเหลือจากข้า ข้าน้อยครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็วางใจไม่ลงคิดไม่ถึงว่าบุตรีจะหายไปจริงๆ ขอรับ”
“ในเมื่อบุตรีของมักจะออกไปเที่ยวเล่นบ่อยๆแล้วจะสรุปได้อย่างไรว่าหายสาบสูญไป”
“แม้ว่าบุตรีจะออกไปเที่ยวเล่นบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ไปนานขนาดนี้ และจะต้องส่งจดหมายให้ที่บ้านทุกๆ ห้าวัน แต่ครั้งนี้กลับไร้ข่าวคราว ไม่มีผู้ใดรู้จักบุตรีดีเท่าบิดา ข้าน้อยสามารถยืนยันได้ว่าบุตรีต้องเจอเรื่องยุ่งยากเป็นแน่ขอรับ”
“แล้วจะแน่ใจได้อย่างไรว่านางถูกฆ่า แม้แต่ตัวฆาตกรก็ยังรู้?”
ริมฝีปากแห้งแตกของนายท่านฉือสั่นระริก“เพราะบุตรีมาเข้าฝันข้าน้อยขอรับ ลูกสาวเป็นคนพูดชื่อฆาตรกรเองขอรับ!”
เวลานี้ เจินซื่อเฉิงอารมณ์ซับซ้อนเป็นพิเศษ
นี่ยังมีผีมาเข้าฝันอีกคน!
เห็นเจินซื่อเฉิงไม่พูดไม่จา นายท่านฉือก็ร้อนใจ“ใต้เท้า ข้าน้อยมิได้สติฟันเฟือน ทุกคำที่กล่าวล้วนเป็นความจริงทุกประการ! บุตรีบอกกข้าน้อยว่าฆาตกรที่ฆ่านางเป็นใคร ทั้งยังบอกว่ามีเพียงหาผู้ตรวจการศาลาว่าการแห่งพระนครคนใหม่เท่านั้นจึงจะช่วยให้ความเป็นธรรมกับนางได้!”
“เจ้าเองก็เป็นคนเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้เหมือนกัน เจ้าเชื่อเรื่อง
