ต้องการหยุดพักหรือไม่ขอรับ”
ชายวัยกลางคนที่อยู่บนลาส่ายศีรษะ “ไม่จำเป็นถึงจุดพักม้าค่อยหยุดพักเถอะ”นี่คือคนที่นางกำลังมองหา!
ซิ่วเหนียงจื่อโผเข้าหาด้วยดวงตาเป็นประกาย“ใต้เท้า ข้าน้อยไม่ได้รับความเป็นธรรม…”
คนที่อยู่ข้างลารีบแสดงดาบออกมาและตวาดเสียงดังว่า “หญิงบ้านี่มาจากไหนกัน!”
ซิ่วเหนียงจื่อคุกเข่าลงต่อหน้าลาแล้วโขกศีรษะเสียงดังปัง “ข้าน้อยถูกใส่ร้าย ขอให้ใต้เท้าชิงเทียนช่วยให้ความเป็นธรรมด้วยเจ้าค่ะ ใต้เท้าชิงเทียนโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเจ้าค่ะ!”
คนที่ถือดาบกำลังจะไล่ไป ชายวัยกลางคนที่อยู่บนลาพูดเสียงเรียบว่า “อย่าไร้มารยาทเด็ดขาด”
เขาพูดพลางพลิกตัวลงจากลา พูดกับซิ่วเหนียงจื่อด้วยใบหน้าอ่อนโยนว่า “อาซ้อ มีอะไรก็ไปเล่าที่นั่นเถอะ”
เมื่อคนทั้งกลุ่มเดินมาถึงใต้ต้นไม้ ชายวัยกลางคนก็ยืนเอามือไพล่หลัง “อาซ้อขวางทางเช่นนี้ด้วยเหตุอันใดหรือ”
ซิ่วเหนียงจื่อกำลังจะคุกเข่าลง แต่ก็ถูกชายวัยกลางคนรั้งไว้ “อาซ้อพูดตามสบายเช่นนี้เถิด คนเดินกันไปมา ถ้าเห็นคนคุกเข่าจะดึงดูดความสนใจ”“เจ้าค่ะ” ซิ่วเหนียงจื่อตื่นเต้นจนสั่นไปทั้งตัว
นิวนิวพูดถูก จะมีใต้เท้าชิงเทียนขี่ลาผ่านที่นี่ จะชำระความแค้นของนิวนิวได้แล้ว!
“ทำไมอาซ้อถึงเรียกข้าว่าใต้เท้าชิงเทียน” ชายวัยกลางคนถามอย่างเรียบๆ โดยไม่แสดงสีหน้า
หญิงนางนี้ปรากฏตัวประหลาดเกินไป เขาย้ายไปรับตำแหน่งผู้ตรวจการศาลาว่าการแห่งพระนครตลอดการทางที่ผ่านมาก็มิได
