เมืองเยี่ยนจื่ออยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอเปั่าเฉวียนเจียงซื่อและพรรคพวกใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียวก็มาถึงที่นี่แล้ว
ผู้คนในเมืองสัญจรไปมาขวักไขว่ คึกคักมาก
อวี้จิ่นมองสำรวจผู้คนที่สัญจรไปมา พลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ดูท่าคนที่คิดถึงเงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงนั้นมีมากอยู่เหมือนกันนะ”
เจียงจั้นที่เห็นเมืองเล็กๆ ที่คึกคักและมีชีวิตชีวากว่าที่คิดก็ตื่นเต้นมาก “ข้าจะไปสอบถามว่าที่นี่มีสินค้าพิเศษอะไรบ้าง”การที่ได้ค้นหาอาหารอร่อยประจำท้องถิ่นและของเล่นกระจุกกระจิกให้กับเจียงซื่อนับว่าเป็นความอภิรมย์ของเจียงจั้น
อวี้จิ่นฉวยโอกาสตอนที่เจียงจั้นจากไป เดินเข้าไปใกล้เจียงซื่อหนึ่งก้าว
อาหมานที่สายตาคมเห็นเข้า จึงหยิกเอวพร้อมกับถลึงตา หวังว่าคนบ้าตัณหาที่จ้องคุณหนูของตัวเองตาเป็นมันจะรับรู้ว่าลำบากแล้วถอยออกไป
ทว่าอวี้จิ่นเมินเฉยต่อการมีอยู่ของอาหมานโดยสิ้นเชิง เขาลดเสียงลงแล้วถามว่า “บุตรสาวของนายท่านฉือที่หายตัวไป ก็คือผู้เคราะห์ร้ายอีกคนหนึ่งงั้นหรือ”เจียงซื่อรู้ว่าไม่อาจปิดบังเขาได้ จึงพยักหน้า
“ยังจะแกล้งปลอมเป็นผี?”
เจียงซื่อพยักหน้าอีกครั้ง
หากคิดให้นายท่านฉือแจ้งทางการ นางก็ไม่สามารถใช้ฐานะทั่วไปมาเปิดเผยเรื่องนี้ให้ชัดเจนได้
คนแปลกหน้าคนหนึ่งวิ่งเข้ามาบอกว่าลูกสาวของเจ้าถูกขุนนางในเมืองหลวงฆ่าตาย เจ้ารีบแจ้งทางการเพื่อแก้แค้นแทนลูกสาวของเจ้าเถอะ
หะ? หลักฐาน? ไม่มีหลักฐาน ข้าจะรู้ได้อย่างไร?เอ่อ จะพู
