หลังจากอำลาผู้บัญชาการทหารประจำอำเภอเจียงซื่อและทุกคนก็ออกจากเมืองชิงหนิวทันที
หลังจากฝนตกต้นไม้ทั้งสองฟากถนนมีสีเขียวเข้มมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ดูพลิ้วไหวราวกับภาพเขียนสีน้ำ
กลิ่นดินที่เปียกชื้นลอยมาปะทะใบหน้า กีบเท้าม้าเหยียบย่ำบนถนนที่เต็มไปด้วยดินโคลน ทำให้รถม้าเคลื่อนที่ช้าลง
“เอ๋ นั่นพี่น้องตระกูลหลี่ไม่ใช่หรือ” เจียงจั้นดึงบังเหียนให้หยุด แล้วชี้นิ้วใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลนักมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง และคนที่นำขบวนคือสองพี่น้องตระกูลหลี่
สองพี่น้องอาศัยอยู่ในเมืองต้าหยางที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองชิงหนิว อย่างไรก็ตามลูกๆ ของเศรษฐีบ้านนอกไม่บอบบางเท่าคุณหนูและคุณชายผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง ซึ่งรวมทั้งแม่นางหลี่ที่เดินเท้ามาอย่างไม่กลัวต่อความลำบาก
อวี้จิ่นชำเลืองมองไปทางนั้นอย่างเฉยเมย
เจ้าหนุ่มนี่กลัวจนฉี่ราดแล้ว หรือว่ายังไม่เลิกคิดอกุศลอีก
เอียงคอมองรถม้าแวบหนึ่ง อวี้จิ่นใจเต้นตึกตัก
คงไม่ได้ฟั้องอาซื่อหรอกนะ
คุณชายหลี่ไม่กล้ามองหน้าอวี้จิ่นเลย แล้วจึงรีบร้อนกวักมือเรียกเจียงจั้น “พี่เจี่ยง น้องสาวข้าอยากกล่าวลาน้องสาวของท่าน”
สีหน้าของอวี้จิ่นพลันกระด้างขึ้นทันที ยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ
เจ้าลูกเต่าน้อยพัฒนาขึ้นแล้วนี่ รู้จักใช้น้องสาวเป็นตัวกลางมาพยายามตีสนิท แต่ว่าอาซื่อไม่สนใจคนจำพวกที่ชอบฉอเลาะหรอก“หยุด!”
คนที่กำลังขับรถม้าอยู่คือเหล่าฉิน เมื่อได้ยินคำสั่งจากเจียงซื่อก็รีบดึงบังเหียนและห
