อวี้จิ่นเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกเจียงจั้นยังไม่ทันหันไปก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา
ทำไมพี่อวี๋ชีถึงมีท่าทีดุร้ายขนาดนั้น หรือว่าดื่มชาเยอะเกินไปเลยทำให้ใจร้อน?
เสียงฝนตกกระหน่ำเป็นสายไหลยาวลงมาตามชายคาระเบียง
เจียงจั้นมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เสียงฝนที่ตกลงมาทำให้เขาหนีบขาแน่นโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ ก็รู้สึกว่าต้องไปเข้าห้องน้ำด่วน
“พี่อวี๋ชี พี่คุยกับสหายหลี่ไปพลางๆ ก่อน ข้าจะไปห้องน้ำสักประเดี๋ยวหนึ่ง”
พอเจียงจั้นเดินไป อวี้จิ่นก็หรี่ตามองสังเกตคุณชายหลี่อย่างละเอียด
ในเวลาอันสั้นนี้ คุณชายหลี่รู้สึกคล้ายกับถูกนายพรานจ้อง
“เข้ามาดื่มชา?” อวี้จิ่นผลักประตูห้องของเจียงจั้นออกอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้ายังคงรอยยิ้มบาง
คุณชายหลี่กะพริบตาปริบๆ รู้สึกว่าเมื่อครู่คงคิดมากเกินไป จากนั้นก็เดินตามหลังอวี้จิ่นเข้าไป
ประตูปิดลงเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ทำให้คุณชายหลี่แสบหูเล็กน้อย
เขาหันหลังกลับไปอย่างอดไม่ได้ ทว่าก็เจอเข้ากับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติคนนั้นยืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พลางลงกลอนประตูเสร็จสรรพ
“เจ้าทำอะไรน่ะ” เวลานี้ถ้าคุณชายหลี่ยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติก็คงโง่แล้ว
อวี้จิ้นกอดอกพิงประตูท่าทางเกียจคร้าน “ว่ากันว่าไม่มีผู้ใดมาทำดีด้วยโดยไม่หวังผลตอบแทนบอกจุดประสงค์ที่เจ้ามาดื่มชามาเถอะ”
คุณชายหลี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาทั้งรู้สึกโกรธและกลัว “จุดประสงค์? เจ้าพูดเรื
