่องตลกอะไร การพบเจอกันโดยบังเอิญเป็นโชคชะตาแล้วการดื่มชาจะมีจุดประสงค์อะไรได้”
หึ หึ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมาจากในลำคออวี้จิ่น มันแฝงไปด้วยความเย้าหยอก “ในเมื่อไม่มีจุดประสงค์อะไร ทำไมถึงมาหาเจี่ยงเอ้อร์เพื่อดื่มชาแทนที่จะเป็นข้า”
คุณชายหลี่อ้าปากพะงาบๆนี่ถือเป็นคำถามรึ
อวี้จิ่นขมวดคิ้ว “ข้าคิดๆ ดูแล้ว ก็คิดหาเหตุผลที่เจ้าเลือกตัวเลือกที่ผิดเช่นนี้ไม่ออกเลย”
คุณชายหลี่ทำหน้าขรึมแล้วพูดโพล่งออกมา“แน่นอนว่าเป็นเพราะสหายเจี่ยงมี แต่เจ้าไม่มี…”
สีหน้าเย็นชาของอีกฝั่ายหยุดความลำพองใจของเขาทันที
“ข้าเข้าใจแล้ว” อวี้จิ่นพยักหน้าลงเบาๆ แล้วเดินเข้าไปข้างใน“เจ้าเข้าใจอะไร”
อวี้จิ่นหยุดกึก แล้วออกแรงวางมือลงบนโต๊ะเบาๆเสียงแตกร้าวดังขึ้น มุมโต๊ะหักตกลงไป
เขายกเท้าขึ้นมาบดจนแตกละเอียด พริบตาเดียวมุมโต๊ะกลายเป็นเศษไม้กองอยู่บนพื้นราวกับขี้เถ้ากองเล็กกองหนึ่ง
คุณชายหลี่สีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางเย็นชาของชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนปีศาจกินคนเขาก้าวเท้าวิ่งไปที่ประตู
“เจ้า เจ้าจะทำอะไร ข้าจะตะโกนเรียกคนนะ!”กริชด้ามหนึ่งส่องแสงสะท้อนปรากฏอยู่ในมืออวี้จิ่น “เจ้าลองดูสิ คนพวกนั้นกับกริชในมือข้าอันไหนจะเร็วกว่ากัน”
“เจ้ากล้าฆ่าคน? ผู้บัญชาการยังอยู่ที่นี่นะ!” เมื่อนึกถึงผู้บัญชาการผู้เก่งกาจในการตัดสินคดีคุณชายหลี่จึงเอ่ยขึ้นด้วยความกล้าหาญ
อวี้จิ่นมองเขาอย่างเยือกเย็น “ฆ่าเจ้าแล้วข้าก็หนีได้ คงไม
