ึ่งคนที่ออกเดินทางออกไปเร็วที่สุดก็คือสองพี่น้องตระกูลหลี่
นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าอาวาสวัดหลิงอู้ที่ไม่เคยโผล่หน้าจะออกมาส่งผู้บัญชาการ
“อมิตาพุทธ ขอบคุณโยมที่มองทะลุปัญหาได้ทั้งหมด และได้จับตัวศิษย์ที่ทำชั่วในวัดของอาตมาออกไป” เจ้าอาวาสวัดหลิงอู้อายุมากแล้วแม้แต่คิ้วก็เป็นสีขาว ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเมตตาและความสงสาร
“การหาตัวผู้ร้ายเป็นหน้าที่ที่ข้าควรต้องทำอยู่แล้ว เพียงแต่ว่ามันกระทบต่อวัด…”เจ้าอาวาสพนมมือเข้าด้วยกัน “อมิตาพุทธ โยมอย่าถือสาเลย เดิมการออกบวชก็ควรจะละทิ้งทางโลก จากนี้ไปอาตมาจะสั่งสอนลูกศิษย์ให้ตั้งใจบำเพ็ญตนอยู่ในวัด และไม่เข้าไปยุ่งเรื่องโลกภายนอก”
“ขอบใจท่านเจ้าอาวาสที่เข้าใจ” ผู้บัญชาการเอ่ยอย่างสุภาพ
สามเณรน้อยถือโอกาสตอนที่คนเยอะแอบเดินไปอยู่ข้างๆ เจียงซื่อ แล้วแบมือออก “สีกา อาตมาให้นี่”
กลางฝั่ามือที่อวบอ้วนมียันต์อยู่เย็นเป็นสุขวางอยู่สามเณรน้อยประหม่าเล็กน้อยราวกับกลัวว่าของขวัญอำลาแบบนี้จะถูกปฏิเสธ
เจียงซื่อรับมา พลางหยิบลูกซิ่งตากแห้งในเหอเปาถุงหนึ่งออกมาวางลงบนมือของสามเณรน้อยแล้วยิ้มหวานพูดขึ้น “ท่านอาจารย์ตัวน้อย ข้าให้ท่าน”
แม้สามเณรจะยังเด็ก ทว่าก็สังเกตเห็นว่าเจียงซื่อกำลังแหย่เขา หน้าเขาแดงระเรื่อขึ้นพร้อมกับคว้าลูกซิ่งวิ่งหนีไป หลังจากวิ่งออกไปหลายก้าวก็ไปหลบอยู่ข้างหลังพระท่านหนึ่ง จากนั้นก็แอบโผล่ศีรษะที่ไร้ผมออกมา
เจียงซื่ออมยิ้มแล้วโบกมือให้สา
