อวี้จิ่นเดินเข้ามา แล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหูคุณชายหลี่ “ถ้ายังคิดทำตามอำเภอใจอีก ข้าจะใช้กริชตอกไปที่ช่วงล่างของเจ้า!”
คุณชายหลี่ “…” ฮือฮือฮือ น่ากลัวเกินไปแล้วเขาจะกลับบ้าน!
อวี้จิ่นลากตัวคุณชายหลี่ขยับไปด้านข้างแล้วเก็บกริชลง จากนั้นก็ยื่นมือไปเปิดประตู
“กลิ่นอะไรกัน” เจียงจั้นสูดจมูกฟุดฟิด เมื่อเห็นแอ่งน้ำสีเหลืองบนพื้น เขาก็มองไปยังคุณชายหลี่ที่หน้าซีดเผือดอย่างกับเห็นผี
คุณชายหลี่เหล่มองไปยังบุรุษที่บนหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกครู่หนึ่ง แล้วเผยรอยยิ้มที่แย่กว่าร้องไห้ออกมา “อั้นไม่ไหว…”
พูดจบก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก พลางเอามือกุมกางเกงแล้ววิ่งหนีเตลิดออกไป
“นี่…” เจียงจั้นมองไปที่พื้นอีกครั้ง ทำเสียงจิ๊ปากออกมา “ไปห้องน้ำกับข้าแต่แรกก็ได้แล้ว ทำไมจะต้องเป็นแบบนี้”
อวี้จิ่นจ้องแผ่นหลังที่วิ่งเตลิดออกไปพลางหัวเราะออกมาเบาๆ “จริงด้วย ตอนที่ไม่ควรอั้นจะอั้นไหวได้อย่างไร”เจียงจั้นเจ้าคนงี่เง่าไม่รู้จักปกปั้องน้องสาวจากการคุกคามของสหายเลย น่าหงุดหงิดเสียจริง!
เมื่อถึงเวลาบ่าย ฝนห่าใหญ่ได้หยุดลง พระอาทิตย์แหวกเมฆออก สาดแสงส่องไปทั่วปฐพีคล้ายกับกำลังแก้แค้น ไม่นานแอ่งน้ำบนพื้นก็เริ่มตื้นขึ้นมา
แม้ตอนนี้ตามทางจะเต็มไปด้วยกองโคลน ทว่าเจียงซื่อกลับไม่ยอมรอต่อไปแล้ว
บางทีอาจเป็นเพราะคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในวัดหลังจากฝนหยุดตกจึงไม่ได้มีแค่พวกเขากลุ่มเดียว ทุกคนที่หยุดพักต่างก็เก็บของแล้วทยอยออกไป ซ
