“กว๊าก!!”
เสียงกู่ร้องของกระเรียนขาวก้องกังวานไปทั่วชั้นฟ้า สะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเสียงฟ้าคำราม
ผู้คนเบื้องล่างต่างชะงักงัน แหงนหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง
ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือร่างอันสง่างามของเจ้าสำนักหลิงเซียน ผู้ยืนตระหง่านอยู่บนหลังกระเรียนขาวขนาดยักษ์ที่กำลังร่อนลงมาจากฟากฟ้า ราวกับเซียนผู้วิเศษจุติลงมาโปรดสัตว์โลก
“คารวะท่านเจ้าสำนัก!”
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์นับพันต่างประสานมือคารวะเสียงดังสนั่น
เจ้าสำนักหลิงเซียนสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง รัศมีน่าเกรงขามแผ่ซ่าน “ออกเดินทางได้!”
“เรียนท่านเจ้าสำนัก… ผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสหก และผู้อาวุโสสิบแปดยังมาไม่ถึงขอรับ” ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเอ่ยทักท้วงด้วยความกังวล
“ผู้อาวุโสสามกำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ตัดขาดจากโลกภายนอก ส่วนผู้อาวุโสหกติดภารกิจนอกสำนัก และผู้อาวุโสสิบแปดรับหน้าที่เฝ้าดูแลค่ายกลสำนัก!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนกล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง สายตาคมกริบกวาดมองไปหยุดอยู่ที่จางอวิ๋นและสวีหมิงชั่วครู่ แววตาฉายแววบางอย่าง ก่อนจะสะบัดมืออีกครั้ง
กระเรียนขาวใต้ร่างกางปีกมหึมา โผบินทะยานนำหน้าออกจากประตูสำนักไปในทันที
เมื่อเห็นดังนั้น ผู้อาวุโสท่าน
