ขึ้นเสียงเบา “ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเหลือแค่ตัวละครที่สำคัญที่สุด…”
เขาสบตากับเจียงซื่อ ทั้งสองพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน “แม่ของหลิวเซิ่ง!”
เจียงจั้นเงยหน้ามองท้องฟั้า
เขาเกลียดตอนที่พวกเขาใจตรงกันมากที่สุด มันทำให้เขาดูโง่มาก
เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นที่บริเวณประตูเรือนไม่นานเจ้าหน้าที่ตรวจการชั้นผู้น้อยสองสามคนก็เดินปรี่เข้ามา ด้านหลังมีพระสองสามรูปวิ่งตามอยู่ ดูเหมือนจะไม่พอใจมากที่จู่ๆ พวกเขาก็บุกรุกเข้ามา
“นายท่าน ข้าน้อยมาแล้ว”
ผู้บัญชาการเดินออกมาจากห้อง แสงสว่างจากโคมไฟสาดส่องลงมาบนหน้าของเขา เห็นได้ชัดว่ากำลังร้อนใจ “ได้ตัวคนมาหรือไม่”
หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการประสานมือคารวะ“ข้าน้อยพาคนไปที่บ้านของหลิวเซิ่งแล้ว ไม่เจอแม่ของหลิวเซิ่ง ทว่ากลับเจอคนถูกมัดไว้กับเก้าอี้แทน ซึ่งข้าน้อยนำตัวมันมาด้วย”หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการพูดจบก็ยกมือขึ้นผู้ตรวจการคนหนึ่งนำตัวคนที่ถูกถุงผ้าสีดำคลุมหัวเข้ามาทันที
“ถอดผ้าคลุมออก”
ผู้ตรวจการถอดผ้าคลุมหัวสีดำออกอย่างรวดเร็ว
ทุกคนหยุดหายใจไปชั่วขณะ และเมื่อเห็นหน้าตาของคนที่ถูกนำตัวมาอย่างชัดเจนต่างก็หน้าถอดสีไปตามๆ กัน
