นนี้ จู่ๆ แม่นางหลี่คล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ นางเบิกตาโพลงพลางอ้ำอึ้งอยู่สักพัก
ผู้บัญชาการถอนหายใจออกมาพลางเอ่ยขึ้น “ข้าเก็บความลับให้แม่นางหลี่ได้ ทว่าแม่นางหลี่ไม่อยากหาตัวฆาตกรให้คนรักหรือ”
แม่นางหลี่กำฝั่ามือจิกนิ้วอย่างแรง สักพักก็คลายมือลงแล้วเอ่ยขึ้น “ไม่นานมานี้เขาเคยบอกว่าเขาจะหอบเงินกองโตมาเป็นสินสอดทองหมั้น”
“ลิ่งจุนก็คงไม่ได้เห็นแก่สินสอดทองหมั้นแล้วปล่อยไปหรอกใช่หรือไม่”
สีหน้าของแม่นางหลี่ดูลำบากใจเล็กน้อย “เขาบอกว่าเงินพวกนั้นมีจำนวนมาก จะทำให้พ่อข้าวางใจได้”“เช่นนั้น ที่พวกเจ้านัดกันครั้งนี้…”
“พอเตรียมพร้อมแล้วก็ต้องเจอหน้าปรึกษาหารือกันอีกเล็กน้อย ท่านใต้เท้าเจ้าคะ ตอนนี้ข้ามาคิดดู เงินก้อนที่สามารถทำให้พ่อข้าวางใจได้มันต้องเป็นจำนวนที่น่าตกใจมากแน่นอน การตายของเขาจะเกี่ยวข้องกับเงินนี้หรือไม่…”
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจคร่าวๆ แล้ว แม่นางหลี่ออกไปก่อนเถิด”
คราวนี้แม่นางหลี่กลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ผู้บัญชาการยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น “แม่นางหลี่วางใจเถิด ข้าไม่ยอมให้เหยื่อนอนตายตาไม่หลับหรอก”
แม่นางหลี่คุกเข่าเคารพลง น้ำเสียงสั่นเครือ“ข้าน้อยขอบคุณท่านใต้เมาก ได้โปรดหาตัวฆาตกรให้เจอเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้เขาด้วย!”
แม่นางหลี่ถอยหลังแล้วเดินออกไป ผู้บัญชาการตบลงที่พนักเก้าอี้เบาๆ แล้วพึมพำออกมา “ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเหลือแค่ตัวละครที่สำคัญที่สุด…”
ในขณะเดียวกัน อวี้จิ่นก็เอ่ย
