ีบตามมา!”
ในชั่วพริบตาเดียว พระสงฆ์ที่เฝั้าประตูก็ถูกเบียดไปอยู่ด้านข้าง คนกลุ่มนั้นรีบสับเท้าฝั่าเข้าไปด้านในทันที
สุดท้ายเหลือเพียงฝูงชนที่ตามมาดูเหตุการณ์ได้แต่มองหน้ากันตาปริบๆ
สักพักจึงมีคนเอ่ยขึ้นว่า “ข้าว่าคนจากต้าหยางคงเข้ามาก่อเรื่องในเมืองชิงหนิวของพวกเรา ถ้าพวกเราจะยืนดูอยู่เฉยๆ ก็คงจะรู้สึกคับอกคับใจเป็นแน่!”
“ถูกต้อง จะปล่อยให้พวกมันมาก่อเรื่องในที่ของเราไม่ได้ จะปล่อยให้พวกมันทำเรื่องหยาบช้ากับพระอาจารย์ในวัดหลิงอู้ไม่ได้!”
พระสงฆ์ที่ยืนเฝั้าประตูยังไม่ทันยืนได้อย่างมั่นคงก็ถูกฝูงชนเบียดเข้าไปด้านในอีกครั้งครั้นมองดูธรณีประตูวัดที่ถูกเหยียบย่ำ พระสงฆ์ที่เฝั้าประตูรูปนั้นก็ได้แต่ร้องไม่ออก
“อันธพาลอย่างพวกเจ้ามาจากที่ใดกัน ที่นี่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพระพุทธองค์…” พระสงฆ์ที่เข้ามาขวางยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกผลักไปด้านข้าง เปั้าหมายของคนกลุ่มนั้นชัดเจนอยู่แล้วคือต้องการมุ่งหน้าไปที่เขาด้านหลังวัด
ด้านหลังวัดหลิงอู้ติดกับเขาชิง ซึ่งส่วนนั้นไม่เปิดให้คนนอกเข้าไป แผนผังวัดค่อนข้างเรียบง่ายกลุ่มคนจากเมืองต้าหยางจึงบุ่มบ่ามเข้าไปยังภูเขาด้านหลังโดยไม่แยแสต่อขนบธรรมเนียมพวกเขามิได้รีรอให้พระสงฆ์รูปนั้นตอบสนอง
กว่าเสียงระฆังเตือนเหตุร้ายจะดังขึ้น และกว่าเหล่าพระสงฆ์จะวิ่งมาถึงก็สายไปเสียแล้ว เพราะกลุ่มฝูงชนตามเข้าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ในทันใดนั้นสถานที่อึมครึมอันเงียบสงัด
