่หรือไม่ถ้าหากว่าเดาถูก อย่างน้อยๆ จะไม่ปล่อยให้คนหนึ่งหายไปอย่างไม่ชัดเจน ถ้าหากว่าเดาผิด ก็ถือว่าชื่อเสียงของตระกูลหลี่จะถูกผู้คนหัวเราะเยาะสักพักหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สูญเสียอะไรที่สำคัญที่สุดก็คือ นางมีลางสังหรณ์ว่า เป็นไปได้สูงที่คุณหนูหลี่จะเป็นกุญแจสำคัญในการคลี่คลายสิ่งที่น่าสับสนนี้
“อาเฟย ไปเถอะ อย่ามัวแต่ตะลึงอยู่เลย”
หาได้ยากที่อาเฟยจะลังเล “คุณหนู ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นคนต่างถิ่น ใครจะรู้ว่าว่างงานเหล่านั้นจะไว้ใจได้หรือไม่…”
เจียงซื่อยิ้ม “ให้เงินทองเพียงพอก็ใช้ได้แล้ว ถ้าหากยังรู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจ แสดงว่าเงินไม่เพียงพอ……”
อาเฟยตบหน้าผาก “คุณหนูพูดมีเหตุผล!”
เมื่อก่อนเขาเองก็ไม่ใช่ว่าเป็นคนว่างงานแบบนั้นหรือ ขอเพียงแค่ให้เงิน อย่าว่าแต่กระจายข่าวเลย ให้เขาแก้ผ้าวิ่งเขาก็ทำ!
อาเฟยคารวะแล้วออกไป เจียงซื่อเตรียมจะกลับห้อง แต่พบว่าอวี้จิ่นกำลังเดินมา
“เจ้าคิดว่าคุณหนูหลี่คนนั้นอยู่ในบ่อน้ำ?”
เจียงซื่อมองเขาด้วยใบหน้าที่นิ่ง “เจ้าชอบแอบฟังคนอื่นพูดหรือ”
“ข้าไม่ได้แอบฟัง ก็แค่หูข้าดี” อวี้จิ่นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “แม่นางเจียง ตอนนี้อย่าเถียงเรื่องนี้เลยพวกเรามาเข้าเรื่องกันเถอะ”
“คุณชายอวี๋ นี่เป็นเรื่องของข้า” เจียงซื่อพูดด้วยใบน้าที่ไร้อารมณ์
ทำอย่างไรถึงจะสลัดเห็บหมานี้ให้หลุดไปได้
อวี้จิ่นจ้องเจียงซื่อตาไม่กะพริบ และทันใดนั้นก็ยิ้ม “ที่เจ้าพูดข้าไม่นับ นี่เป็นเรื่องของพวกเราอ
