เสียงระฆังอันไพเราะดังก้องในวัดหลิงอู้ ทำให้นกตกใจจนกางปีกบินออกจากกิ่งไม้
เหล่าศาสนิกชนหวาดกลัวและสงสัย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ดีว่าช่วงบ่ายมีศาสนิกชนไม่มาก ไม่นานนักก็มีพระสงฆ์มาจัดให้เหล่าศาสนิกชนออกไป
อวี้จิ่นเปิดประตูออกทันที
เสียงระฆังบอกเวลา เสียงระฆังดังตอนนี้โดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงมีเหตุฉุกเฉินไม่นานเจียงซื่อและเจียงจั้นต่างคนต่างเดินออกมาจากห้องของตัวเอง
ทั้งสามคนยืนอยู่ตรงโถงทางเดินหน้าห้อง และมองออกไป
พระสงฆ์รูปหนึ่งเดินมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าใกล้ทั้งสามคนก็พนมมือ “อมิตาพุทธ ในวัดเกิดเหตุฉุกเฉิน พวกโยมอย่าเดินไปไหนมาไหนชั่วคราว”
อวี้จิ่นยักคิ้วและยิ้ม “คำพูดนี้ของพระอาจารย์ดูเป็นการบังคับกันนะ พวกข้าเป็นศาสนิกชน มาที่วัดนี้ไม่ไช่มาติดคุก เพราะเหตุใดยังต้องถูกจำกัดอิสระอีก”พระสงฆ์ตกใจ
เกิดเรื่องบางอย่างในวัด เขาได้รับคำสั่งให้มาเตือนโยมที่พักอยู่ชั่วคราว ทำไมถึงมีคำพูดแย่ๆเช่นนี้ได้
แม้ว่าวัดหลิงอู้จะเล็ก แต่ก็เป็นที่รู้จักของคนใกล้และไกล มีคนมานมัสการและจุดธูปบูชามากมายแน่นอนว่าพระสงฆ์จะไม่โหดร้ายและทำลายชื่อเสียงของวัด หลังจากที่ตะลึงไปในตอนแรกก็อดทนอธิบายว่า “โยมเข้าใจผิดแล้ว อาตมาแค่มาบอกให้พวกโยมทราบเรื่องนี้ เป็นเพราะว่าตอนนี้เกิดความวุ่นวายในวัดขึ้นเล็กน้อย และกลัวว่าจะปะทะเข้ากับพวกโยม”
“เอ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง”
เจียงจั้นถือโอกาสถามว่า “ไม่รู้ว่าที่วัดเกิดเร
