หมิงไปครอง แต่ด้วยชื่อเสีย(ง)อันโด่งดังของอีกฝ่าย ก็ไม่น่าจะมีศิษย์สติดีคนไหนยอมมาฝากตัวเป็นศิษย์อีกนี่นา… แล้วเจ้าหมูตอนตัวน้อยนี่มันมาจากไหน?
เดี๋ยวนะ!
พอนึกถึงปรากฏการณ์ดูดกลืนปราณวิญญาณอย่างบ้าคลั่งที่ยอดเขาลำดับเก้าเมื่อไม่กี่วันก่อน สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา
หรือว่าปรากฏการณ์วิปริตนั้น… จะเป็นฝีมือของเจ้าอ้วนคนนี้?
หรือว่าจางอวิ๋นจะดวงเฮง รับศิษย์อัจฉริยะมาได้อีกคนแล้ว?
“ผู้อาวุโสเก้า… ท่านรับเจ้าอู๋เสี่ยวพั่งคนนี้เป็นศิษย์จริงๆ หรือเนี่ย?”
ในตอนนั้นเอง เสียงเยาะหยันของมู่เซิ่งก็ดังขัดความคิดของทุกคน
ทุกสายตาหันขวับไปมองมู่เซิ่งเป็นตาเดียว
เจ้านี่รู้จักศิษย์คนที่สองของจางอวิ๋นด้วยรึ?
มู่เซิ่งแสยะยิ้มมุมปาก เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงถากถาง “ผู้อาวุโสเก้านี่รสนิยมแปลกประหลาดสมคำร่ำลือ ศิษย์จดชื่อที่แม้แต่ผู้ดูแลระดับล่างของยอดเขาเจ้าสำนักเรายังส่ายหน้าไม่เอา ท่านกลับเก็บมาเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี… ดูทรงแล้ว ท่านคงกะจะพาเขาเข้าร่วมงานประลองสองสำนักอันทรงเกียรติด้วยกระมัง?”
“อ้อ… ก็จริงของท่าน...”
เขาแสร้งทำท่านึกขึ้นได้ ตบเข่าฉาดใหญ่ “ก็ผู้อาวุโสเก้าผู้ยิ่งใหญ่ของเรา มีลูกศิษย
