็นคำพูดล้อเล่นของอวี้จิ่น ดังนั้นก็เลยใช้น้ำเสียงโอ้อวดพูดเล่น
พี่อวี๋ชีมีจิตใจดี ทั้งไม่เคยรู้จักกับเขา แต่ตอนนั้นยังช่วยชีวิตเขาไว้
เห็นได้ชัดว่ามีความจงรักภักดีต่อความไม่เป็นธรรมแต่ไม่แสดงออกมา พี่อวี๋ชีเป็นคนดีที่หาได้ยากจริงๆ
“ไม่มีจริงๆ เพราะหัวใจของข้าน่ะ…” อวี้จิ่นเหลือบมองเจียงซื่อ แล้วสงบจิตสงบใจแล้วพูด
“หายไปตั้งนานแล้ว”
เจียงซื่อก้มหน้าลง
เวลานี้เขาก็ยังไม่ลืมที่จะแกล้งนาง เหลือเชื่อจริงๆ!
“พี่รอง พวกเราไปกันเถอะ ข้ารู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว” เมื่อเห็นห้องพักอื่นมีศาสนิกชนทยอยกันออกมา เจียงซื่อพูดเสียงเบา
เจียงจั้นจับหน้าผาก “ข้านี่เลอะเลือนแล้วจริงๆลืมไปได้อย่างไรว่าน้องสี่เป็นคุณหนูของตระกูลเจอเรื่องแบบนี้ต้องกลัวแน่นอน น้องสี่ พี่รองไม่ดีเอง พวกเราไปกันเถอะ”
ไม่เห็นมีอะไรเลย มีผีมาชวนเขาคุยก็แค่คุย บางทีผีทั้งสองตัวอาจจะคุยกันถูกคอ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาแล้ว
อาหมานสาวรับใช้ที่เป็นเสาหลักมาโดยตลอดเหลือบมองเจียงจั้นด้วยความเห็นใจ
คุณชายรองยังไร้เดียงสาจริงๆ คุณหนูของพวกนางเนี่ยนะจะกลัว ฮ่าๆทันทีที่รู้ว่าพวกเขากำลังจะไป พระสงฆ์ไม่สามารถขอให้อยู่ต่อได้ จึงรีบมาส่งแขก
คนกลุ่มหนึ่งรีบกลับไปโรงเตี๊ยม ใต้ต้นไม้ใหญ่นอกโรงเตี๊ยมมีผู้คนยืนตากลมจำนวนไม่น้อยรวมตัวกันปรึกษาหารือเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดในวัดหลิงอู้
“ได้ยินมาว่าตอนไปตักน้ำพระสงฆ์ท่านนั้นไม่ระวังลื่นล้ม แล้วหัวไปกระแทกเข้ากับข
