ในตอนเที่ยงวัน ไม่เห็นเงาของพระสงฆ์บนภูเขาหลังวัดหลิงอู้เลย มีเพียงแอ่งผักสดสีเขียวที่วางตากแดดอยู่
เจียงจั้นยืนอยู่กลางภูเขาที่โล่งกว้างและมองไปรอบๆ ไม่ช้าก็เห็นว่ามีบ่อน้ำอยู่ไม่ไกลจากแปลงผัก
เขาเดินไปอย่างรวดเร็ว จับผนังบ่อน้ำที่เย็นเยือกแล้วรวบรวมความกล้า จากนั้นชะโงกมองเข้าไปข้างใน
ในบ่อทั้งลึกและมืด ทำให้มองในนั้นไม่ชัดเจียงจั้นออกแรงดมกลิ่น
ก็ไม่ได้กลิ่นอะไรนะ
เขามองไปที่รอกตักน้ำ
หรือว่าต้องตักน้ำขึ้นมาดู
เจียงจั้นยื่นมือไปจับคันจับ แต่ทันใดนั้นก็กระโดดหันกลับมา
มีพระสงฆ์หนุ่มยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกล
เจียงจั้นเสียวสันหลัง แต่บนใบหน้าก็ยิ้มอย่างมีความสุข “พระอาจารย์มายืนอยู่ข้างหลังข้า ทำให้ข้าตกใจหมดเลย”
พระสงฆ์หนุ่มพนมมือคารวะเจียงจั้น แล้วถามว่า“ทำไมโยมถึงมาที่นี่ได้ ภูเขาด้านหลังนี้ไม่ได้เปิดให้ศาสนิกชนเข้า”
“เอ่อ งั้นหรือขอรับ” เจียงจั้นเดินไปด้านข้างอย่างไร้ร่องรอย และเพิ่มระยะห่างกับพระสงฆ์หนุ่ม “เมื่อตอนเที่ยงข้ากินแกงผักที่โด่งดังที่สุดในวัด อร่อยมากจริงๆ ข้าถามพระอาจารย์ท่านหนึ่ง พระอาจารย์บอกว่าผักปั่าที่นำมาทำเป็นแกงผักต้องปลูกบนภูเขาหลังวัดและใช้น้ำจากบ่อน้ำนี้รดโดยเฉพาะ ถึงจะสามารถปลูกออกมาได้รสชาติเช่นนั้น”
เจียงจั้นระวังเต็มที่ แต่แสดงสีหน้าออกมาเป็นธรรมชาติมาก “พระอาจารย์ไม่รู้ ข้าคนนี้ไม่สนใจอย่างอื่น ก็แค่รสชาติอร่อย แต่พอได้ยินพระอาจารย์ท่านนั้นพูด ในใจนี้ก็
