ทันทีที่ชายผู้นั้นกล่าวเช่นนี้ แม้แต่ลมที่พัดเข้ามาในลานก็ดูเยือกเย็นลง
อาเฟยนำมือแตะคางของเขาโดยมิรู้ตัว จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าโชคดีเหลือเกินที่เขาสามารถเดินทางกลับมาเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย
เหตุใดเขาจึงเอ่ยออกมาว่าความสามารถพิเศษของเขาคือ ‘ฆ่าคนเป็น’ ออกมาได้อย่างง่ายดาย
“ข้าฆ่าคนเก่ง” ชายผู้นั้นมองไปที่เจียงซื่อและเน้นย้ำอีกครั้ง
อาหมานก้าวไปข้างหน้าและตำหนิ “เจ้านี่แปลกยิ่ง กล่าวเรื่องการฆ่าคนต่อหน้าคุณหนูเราสมควรแล้วหรือ”
แม้ว่าคุณหนูของพวกนางจะกล้าใช้มีดแทงก้นบุรุษโดยมิเปลี่ยนสีหน้าได้ แต่เรื่องนี้ก็มิอาจให้คนนอกรับรู้
ชายผู้นั้นเพิกเฉยต่อคำกล่าวของอาหมาน เขายังคงจ้องไปที่เจียงซื่อ
การดื่มสุราตลอดทั้งปีมิทำให้เขาสับสนได้ แต่สตรีคนหนึ่งที่ส่งจดหมายดังกล่าวให้เขาทั้งๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ เขาเชื่อว่านางต่างจากสตรีทั่วไป“ตกลง ถ้าเช่นนั้นตั้งแต่นี้ไปคงต้องรบกวนฉินเจียงจวินด้วย” เจียงซื่อย่อเข่าลงเล็กน้อย
ชายผู้นั้นดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก“แม่นางเรียกข้าว่าเหล่าฉินเป็นพอ ‘ฉินเจียงจวิน’ นั้นผู้คนคงเรียกเพื่อล้อข้าเล่นไปเท่านั้น”
“เหล่าฉิน ต่อจากนี้เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่ อาเฟย แล้วเจ้าเล่า?”
อาเฟยมองไปรอบๆ
เรือนเล็กสะอาดสะอ้าน มีร่มเงาของต้นไม้เขียวชอุ่มท่ามกลางฤดูร้อน มีดอกบัวปลูกไว้ในสระมันเป็นสถานที่ดีมาก เขาไม่เคยอาศัยที่ดีเช่นนี้มาก่อนเลย
ประกายการต่อสู้อย่างสับสนปรากฏ
