งความมืดมิดมาที่หมู่บ้านริมแม่น้ำจินสุ่ย จากนั้นทุบเขาจนหมดสติก่อนตั้งใจจะตัดเจ้านั่นเขาทิ้งอ้อ แล้วยังแสร้งทำเป็นผีผู้หญิง…” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้อวี้จิ่นก็แทบอดหัวเราะไม่ได้
หลายปีมานี้ แม่นางที่เขารักดุจดวงใจยังคงแตกต่างไปจากผู้อื่นอย่างสิ้นเชิง
“เจ้าคิดจะทำสิ่งใด” เจียงซื่อโกรธมากเหตุใดก่อนหน้านั้นนางจึงไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่ไร้ยางอายเช่นนี้ เรื่องการข่มขู่สตรีเขายังกล้าทำออกมาได้
อวี้จิ่นหัวเราะเบาๆ “แม่นางเจียงซื่อ เจ้าดูไม่ออกหรือ ข้ากำลังข่มขู่แม่นางอยู่”
ในเมื่อเขาแสร้งทำเป็นคุณชายผู้จิตใจงดงามแล้วไม่สามารถเอาชนะใจนางได้ เขาคงต้องแสดงธาตุแท้ออกมาแล้ว
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นการสะกดรอยตามหรือหน้าด้านหน้าทน แต่ชีวิตนี้เขาต้องการแค่เจียงซื่อเพียงคนเดียวเจียงซื่อกัดริมฝีปากตนเองด้วยความโกรธ
เขาข่มขู่นางอย่างเปิดเผย!
“คุณชายอวี๋ อย่าคิดว่าท่านเป็นสหายของพี่รองข้าแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรกับท่าน!” บัดนี้เจียงซื่อมีความคิดจะให้เขาลิ้มรสความขมขื่นขึ้นมาจริงๆ
“แม่นางจะฆ่าปิดปากข้าหรือ” อวี้จิ่นหยิบมีดสั้นแล้วยัดส่งเข้าไปในมือของเจียงซื่อ ดวงตาดุจดวงดาวยามค่ำคืนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าสัญญาว่าจะไม่ขัดขืน”
เจียงซื่อกำมีดสั้นไว้แน่น
สัมผัสที่เย็นเฉียบของด้ามมีดทำให้นางสงบลงนางเพียงถือมีดไว้ในมือไม่ได้ขยับ
“หากว่าแม่นางเจียงไม่กล้าลงมือ…”
เจียงซื่อเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าที่กำลังกล่าวพลางหัวเรา
