ะเบาๆ นางสงสัยว่าเขาจะกล่าวว่าหากนางไม่กล้าลงมือ เขาจะเป็นผู้ลงมือเองงั้นหรือ
ทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับยิ้มและกล่าวออกมาว่า “เช่นนั้นข้าก็จะข่มขู่แม่นางต่อไป”เจียงซื่อ “…”
นางหลับตาหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความอยากที่จะฆ่าเขา
“มาเจรจากันเถอะ”
อวี้จิ่นยิ้มอย่างแผ่วเบา “ข้าเองก็ประสงค์เช่นนั้นแม่นางเจียงเชิญตามข้ามาเถิด”
พวกเขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกผ่านถนนและตรอกอันเงียบสงบ จากนั้นอวี้จิ่นก็หยุดลง
“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดเขาถึงพาเรามาที่นี่”
สถานที่ที่ทั้งสามหยุดลงก็คือทางเข้าตรอกเชวี่ยจื่อ
“ในเมื่อต้องการเจรจา ข้าว่าที่เรือนคงสะดวกที่สุด หากแม่นางเจียงรู้สึกว่าไม่เหมาะสม จะไปที่เรือนแม่นางก็ย่อมได้” อวี้จิ่นกล่าวออกมาอย่างรอบคอบ
“เจ้า! เจ้าคนโรคจิต” อาหมานชี้ไปยังอวี้จิ่นอย่างกล่าวไม่ออก
คุณหนูของนางตาลายเพราะเห็นชายหนุ่มรูปงามงั้นรึ
เจียงซื่อมองไปทางอวี้จิ่นแล้วเดินเข้าไปในซอย“ไปเรือนท่านเถิด
อาหมาน “…”
อย่าได้กล่าวสิ่งใดต่อนางเลย บัดนี้นางอารมณ์แปรปรวนนัก!
