วเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันพวกเขาอยู่ในที่พักเดียวกัน ดังนั้นหยางเฟยจึงโกรธใต้เท้าเจินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งทำให้เกิดการต่อต้านอย่างมากในการคลี่คลายคดี ซ้ำในตอนแรกใต้เท้าเจินยังถูกสงสัยใส่ร้ายจากผู้คน
“ท่านแม่จงจำเอาไว้ หากต้องการพบใต้เท้าเจินในวันนั้น ท่านต้องไปรอที่ถนนก่อนที่ใต้เท้าเจินจะเดินทางมาถึงที่พัก มิฉะนั้น หากรอให้ใต้เท้าเจินเดินทางมาถึงที่พัก จะมีคนคอยคุ้มกันใต้เท้าและท่านแม่จะมิอาจพบกับใต้เท้าได้…” เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาแต่กล่าวอย่างละเอียดว่าต้องทำอย่างไร
หากว่าซิ่วเหนียงจื่อสามารถหยุดใต้เท้าเจินไว้ล่วงหน้าได้ ใต้เท้าเจินก็จะหลีกเลี่ยงเวลาในการตายอย่างกะทันหันของหยางกั๋วจิ้วได้ ทำให้ชีวิตของเขาไม่ต้องพบกับเรื่องที่ยุ่งยากมากมายเพียงนั้น
“ท่านแม่เข้าใจแล้วหรือไม่”ซิ่วเหนียงจื่อพยักหน้าซ้ำๆ “แม่เข้าใจแล้ว”
เจียงซื่อยังคงกังวลเล็กน้อย นางกล่าวขึ้นอีกครั้งว่า “ท่านแม่ โปรดอย่าหุนหันพลันแล่นไปไม่เช่นนั้นหากท่านเป็นอะไรไป ผู้ใดเล่าจะแก้แค้นแทนข้าได้”
“แม่เข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไป ลูกสาวแม่แม่จะทวงความยุติธรรมให้ลูกอย่างแน่นอน”
สายลมกระโชกแรงพัดเข้ามาในเรือนหลักผ้าม่านครึ่งผืนนั้นแกว่งไปมา แสงสว่างภายในห้องก็มืดลง
หญิงสาวก้าวถอยหลังอย่างแผ่วเบา
ซิ่วเหนียงจื่อแตกตื่น “ลูกแม่…”
“ท่านแม่เจ้าคะ ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว ท่านแม่นอนหลับพักผ่อนเถิด อย่าลืมดูแลตนเองให้ดี…”
“ล
