จียงซื่อก็หยุดลง
นางหยุดอยู่ตรงหน้าเรือนแห่งหนึ่ง แสงจากดวงดาวจางๆ ทำให้เห็นได้ว่ากำแพงเรือนนี้สูงกว่าหลังอื่นๆ อิฐยังคงเป็นสีขาวสะอาดคาดว่าเพิ่งจะสร้างได้ไม่กี่ปี
เจียงซื่อชี้ไปที่ประตูบ้านนี้และโบกมือให้อาหมานวางเขาลง
“ถอดกางเกงออกสิ”อาหมานกะพริบตาแต่เมื่อเห็นว่านางไม่ได้กล่าวเล่นๆ นางจึงหลับตาลงและดึงกางเกงของชายผู้นั้นออก มาเผยให้เห็นบั้นท้ายสีผ่องขาวของเขา
อวี้จิ่นที่เดินตามนายบ่าวทั้งสองมาได้แต่เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟั้าแล้วถอนหายใจเบาๆ
มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ดีว่าเขาต้องควบคุมตนเองมากเพียงใดเพื่อเอาชนะความต้องการจะเข้าไปหยุดพวกนางไว้
คุณหนูน้อยไม่รู้หรือไรกัน การแอบมองก้นชายคนอื่นจะเป็นตากุ้งยิง!
“เอามีดทำครัวมา”
อาหมานทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้ “คุณหนูเจ้าคะ ให้บ่าวทำเองเถิดเจ้าค่ะ อย่าทำให้มือคุณหนูต้องแปดเปือนเลย”
“เอามีดแทงก้นเขาให้ตายไปเสียก็สิ้นเรื่องแล้วเจ้าค่ะ”
เนื่องจากไร้ประสบการณ์ จึงเป็นปัญหายิ่งในการตัดเจ้าสิ่งนั้น หากทำให้เขาตายขึ้นมาก็คงลำบากเจียงซื่อคิดอยู่ในใจ
“ไปกันเถอะ” เมื่อมองดูว่าอาหมานน่าจะจัดการเรียบร้อยแล้ว เจียงซื่อจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือ
นายบ่าวทั้งสองค่อยๆ เดินห่างออกไปจากหมู่บ้านหวังจยา แต่เจียงซื่อก็หยุดลงกะทันหัน
“เจ้าจะตามไปถึงเมื่อไร”
—————————-
[1] อ้านฉาสื่อ ตำแหน่งในหน่วยงานที่ดูแลเรื่องความยุติธรรม ความมั่นคงภายใน คล้ายกรมตำรวจ
