ยงเด็กสาวธรรมดาผู้อ่อนแอเท่านั้นเอง!
อวี้จิ่นผู้ซ่อนตัวอยู่ในความมืดและพร้อมที่จะออกไปช่วยเหลือนางในดวงใจของเขาได้ทุกเมื่อเขายื่นมือออกมาสัมผัสไปที่เปั้าอย่างไม่รู้ตัว เขาสัมผัสได้ถึงลมเย็นที่ตรงเปั้า
เขาคงได้ยินผิดไปเอง
“ยังไม่ลงมืออีก?”
“คุณหนู คุณหนูสั่งให้บ่าวตัดอะไรนะเจ้าคะ”หญิงสาวดูสงบและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิมคล้ายกับกำลังสนทนากันถึงเรื่องจะกินอะไรในวันนี้ “แน่นอนว่าต้องตัดสิ่งที่เขาใช้ย่ำยีสตรีทิ้งน่ะสิ”
อวี้จิ่น “…”
เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่อาซื่อกล่าว
“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไปเองเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นคุณหนูของตนกำลังจะเข้าไปลงมือ นิ้วอันสั่นเทาของอาหมานจึงรีบเข้าไปคว้ามีดทำครัวขึ้นมา
นางมองดูชายผู้ไร้เดียงสาและโง่เขลาที่หลับอยู่อาหมานก็เกิดความอิจฉาเล็กน้อยขึ้น จากนั้นนางก็ยกมีดทำครัวขึ้นมา
อวี้จิ่นแทบไม่กล้าหายใจ
“ช้าก่อน”
อาหมานถอนหายใจอย่างโล่งอก
“หากลงมือที่นี่จะทิ้งคราบเลือดเอาไว้ พาเขาออกไปก่อนเถอะ”
อาหมานรีบเก็บมีดทำครัวและแบกชายผู้นั้นขึ้นมา
เจียงซื่อเดินตรวจดูทั้งภายในและภายนอก เมื่อแน่ใจว่าไม่มีร่องรอยใดหลงเหลือแล้วจึงเดินทางออกมาจากเรือนของซิ่วเหนียงจื่อ
ทั้งหมู่บ้านยังคงปกคลุมไปด้วยความมืด สามารถมองเห็นแสงไฟบนแม่น้ำจินสุ่ยได้จากระยะไกล
เจียงซื่อเดินไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ โดยมีอาหมานที่แบกชายผู้นั้นไว้เดินตามหลังมา
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเ
