นของจวนตงผิงปัว และเพื่อได้พบนางเขาจึงได้แอบย่องเข้ามา
ในเวลานั้นถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เขาก็รู้สึกรังเกียจมากกับสายตาของซื่อจื่อแห่งฉังซิงโหวยามที่มองไปยังนาง จนเขาอยากจะควักดวงตานั้นออกมา
แต่ทว่าคำเหล่านี้เขาไม่มีโอกาสที่จะพูดกับนาง
ไม่ใช่เพียงแค่เขารู้สึกรังเกียจมากกับสายตาของซื่อจื่อแห่งฉังซิงโหวที่มองนางเมื่อห้าปีก่อน โกรธจนกระทั่งบัดนี้เลยก็ว่าได้
เขาเป็นคนที่ขี้หึงขนาดนั้นเชียวหรือ?
“ข้าก็นึกว่าเพราะซื่อจื่อแห่งฉังซิงโหวมีอะไรผิดปกติ เลยตั้งใจว่าจะไปเตือนพี่รองของข้าสักหน่อย ในเมื่อเป็นแค่เพราะลักษณะท่าทางแล้วก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดแล้ว วันนี้รบกวนท่านแล้ว ข้าขอตัวก่อน” เจียงซื่อขอตัวอย่างรักษามารยาท
พอดีกับเวลานี้คนที่ประตูวิ่งเข้ามารายงาน“คุณชายรองเจียงมาขอรับ!”
