เจียงซื่อกับเจียงเชี่ยวลำบากไม่น้อยกว่าจะกลับมาถึงจวนตงผิงปัว และกำลังจะไปเรือนฉือซินเพื่ออธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงกลับมาเร็วนักด้วยตนเอง
ซานไท่ไท่กัวซื่อพอได้ยินว่าบุตรสาวแพ้ผื่นคันด้วยความเป็นแม่ก็รู้สึกสาร จึงจูงมือเจียงเชี่ยวเดินออกไปปากพลางพร่ำบ่นเบาๆ
เจียงชื่อยังคงยืนอยู่ทางเดินหินมองสองแม่ลูกรักใคร่เดินจากไปอย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจ
นางไม่มีมารดา และไม่รู้ว่าความรู้สึกของการถูกผู้เป็นแม่พร่ำบ่นนี่เป็นอย่างไร
เวลานี้ทันใดนั้นเจียงเชี่ยวก็หันหน้ากลับมา เจียงซื่อจึงโบกมือให้
เจียงซื่อเม้มปากแน่นสนิทนิ่งไปครู่หนึ่ง
อิจฉาก็ส่วนอิจฉา แต่นางไม่มีเวลามาให้คิดมากอีกแล้ว
เจียงซื่อยังไม่ทันได้กลับไปที่เรือนไห่ถัง ก็ตรงไปยังห้องหนังสือของเจียงอันเฉิงเลย
เจียงอันเฉิงกับนายท่านสามร่วมด้วยช่วยกันดูแลกิจการของจวนปัว ในเวลาปกติแล้วนายท่านสามจะเป็นผู้วิ่งดูแลงานอยู่ด้านนอก แต่เจียงอันเฉิงจะอยู่ในจวนเสียมากกว่าครึ่ง
เวลานี้เขากำลังจะงีบหลับอยู่ในห้องหนังสือ แต่พอเจียงซื่อมาถึงก็ตื่นขึ้นมาทันที
“ลูกรบกวนท่านพ่อหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เลยลูก เมื่อครู่นี้พ่อเพิ่งจะเหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสืออยู่พอดี”
เจียงซื่อเหลือบมองที่ตราประทับที่ติดอยู่บนแก้มซ้ายของเจียงอันเฉิงและพูดอย่างจริงจัง “ท่านพ่อจะอ่านหนังสือก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ มากเกินไปจะทำให้ดวงตาเสียสุขภาพเอาได้”
เจียงอันเฉียงใช้ก
