ำปันปิดปากกระแอมเบาๆ“สำหรับพ่อแล้วทำงานกับการดูแลตนเองเป็นสิ่งเดียวกันอยู่แล้ว ซื่อเอ๋อร์ไปจวนฉังซิงโหวไม่ใช่หรือลูก ทำไมวันนี้จึงกลับมาเสียแล้วล่ะ”
“พี่สามไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ ลูกเลยกลับมาเป็นเพื่อนก่อน”
เจียงอันเฉิงจึงได้ถามเรื่องราวของเจียงเชี่ยวอีกพอได้ยินว่าไม่เป็นอะไรมากก็เบาวางใจ ในใจก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อยว่าบุตรสาวของเขาช่างกตัญูพอกลับมาก็รู้ความมมาถามไถ่ผู้เป็นพ่อ ไม่เหมือนเจ้าเจียงจั้นนั่นวันๆ เอาแต่ไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้าน
“ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกมีเรื่องอยากจะสอบถามหน่อยเจ้าค่ะ”
ลายปักบนถุงเงินของศพหญิงสาวคนนั้นมีสัญลักษณ์คำอวยพรเขียนว่า ‘วัดหลิงอู้’ นางไม่เคยได้ยินชื่อวัดหลิงอู้นี้จากที่ใดมากก่อน อาเฟยก็ยังไม่กลับมาทั้งยังไม่มีใครที่ไว้ใจให้ไปสืบหาได้คิดไปคิดมาไม่สู้ให้นางมาสืบความจากท่านพ่อไม่ดีกว่าหรอกหรือ
“ซื่อเอ๋อร์มีอะไรจะถามหรือ”
“ท่านพ่อเคยได้ยินชื่อวัดหลิงอู้ไหมเจ้าคะ”
“วัดหลิงอู้?” เจียงอันเฉิงขมวดคิ้วขึ้น ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้า “พ่อไม่มีความเชื่ออะไรด้านนี้อยู่แล้วสำหรับเรื่องนี้พ่อไม่แน่ใจเท่าใดนัก ซื่อเอ๋อร์มาถามเรื่องนี้ต้องการจะไปไหว้พระหรือ”
เจียงซื่อผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็เก็บเอาไว้ในใจ
หากว่าท่านพ่อรู้จักก็คงจะโชคดีไม่น้อย
“ตอนระหว่างทางกลับจวนได้ยินแม่นางน้อยคนหนึ่งพูดว่าที่วัดหลิงอู้ศักดิ์สิทธิ์มากเจ้าค่ะ หากไปกราบไหว้ก็จะสำเร็จสมปรารถณา ลูกสงสัยเลยสอบถามดูเจ้าค่ะ”
