เจียงอันเฉิงยิ้มขึ้น “ท่านอาสามของเจ้าออกไปข้างนอกบ่อย ไว้เขากลับมาพ่อจะถามให้นะ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะรู้ก็ได้ หากว่าเขาไม่รู้พ่อจะให้คนออกไปลองสอบถามดู”
เขาไม่ได้สนใจว่าจะศักดิ์สิทธิ์ขนาดไหน ขอให้บุตรสาวของเขาดีใจก็พอแล้ว
“หากท่านพ่อจะให้คนไปสอบถามดู อย่าให้ผู้ใดรู้เยอะเชียวนะเจ้าคะ”เจียงอันเฉิงตะลึงไปชั่วขณะและก็หัวเราะขึ้นมา“ซื่อเอ๋อร์วางใจได้ พ่อจะให้คนออกไปถามอย่างเงียบๆ นะ”
บุตรสาวของเขาขี้อายเช่นนี้หรือว่าจะไปขอพรเรื่องความรักกันนะ
พอเห็นเจียงอันเฉิงยิ้มแบบนี้เจียงซื่อก็รู้แล้วว่าเขาเข้าใจผิด แต่กลับไม่อธิบายแก้ไข
นางต้องการเปิดโปงความลับของจวนฉังซิงโหวแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากดึงจวนปัวเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องด้วย
สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครว่างหรือรู้เรื่องราวเพื่อช่วยนางได้ นางเองก็เป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนจะทำอะไรก็ไม่สะดวก
“อย่างนั้นลูกไม่รบกวนเวลาอ่านหนังสือของท่านพ่อต่อแล้วเจ้าค่ะ” เจียงซื่อยอบกายเคารพและออกจากห้องหนังสือกลับไปเรือนไห่ถัง
อาหมานและอาเฉี่ยวพอเห็นเจียงซื่อกลับมาก็พากันมาต้อนรับอย่างตื่นเต้นดีใจ
“บ่าวกำลังเป็นห่วงคุณหนูอยู่เลยเจ้าค่ะว่าไปอยู่ที่จวนโหวคนเดียวแล้วจะไม่ชิน” อาหมานอ้าปากทักทายเจียงซื่อพลางเอ่ยอย่างปวดใจ“คุณหนูผอมไปแล้ว”ปากอาเฉี่ยวกระตุก
แค่วันเดียวเองนะ
“พอแล้วๆ ไปเอาน้ำหวานมาให้ข้าแก้วหนึ่งที”
การเดินทางติดขัดตลอดทางระหว่างกลับจากจวนฉังซิงโหว เจียง
