เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อผิดแปลกไป เจียงเชี่ยวจึงเอ่ยถาม “เป็นอะไรหรือ”
เจียงซื่อพยายามสงบสติ “ไม่มีอะไรหรอก”
เอ้อร์หนิวไหวพริบดีปานนั้น ถึงขนาดที่แอบเข้าไปในจวนฉังซิงโหวได้ ครั้นจะหนีออกมาก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร
“พี่สาม ผื่นแดงบนแขนของพี่มันยังไงกัน”
นางไม่เชื่อว่าจะเกิดบังเอิญได้ถึงขั้นนั้นเจียงเชี่ยวยกแขนขึ้น ปล่อยให้แขนเสื้อตกลงไปที่ข้อศอก และหัวเราะคิกคักพลางเอ่ย “เจ้าหมายถึงนี่น่ะเหรอ ก็เมื่อเช้ามีข้าวต้มกุ้ง ข้าก็แค่ตักกินเยอะๆ หน่อย แขนข้าก็เลยกลายเป็นเช่นนี้ยังไงล่ะ”
สักพักเจียงซื่อก็เริ่มนึกออกว่า ข้าวต้มกุ้งที่วางอยู่ตรงหน้าเจียงเชี่ยวถูกกินจนเกลี้ยง หนำซ้ำนางยังกินต่อชามที่สองอีก
เจียงซื่อรีบดึงมือของเจียงเชี่ยวมาจับฉับพลัน “พี่สาม ขอบใจพี่มากจริงๆ”
นางเคยได้ยินมาว่า บางคนจะมีผดผื่นขึ้นตามตัวหลังจากกินอาหารบ้างชนิดเข้าไป แต่บางคนจะรู้สึกคันยิบๆ แต่หากอาการรุนแรงก็อาจถึงขั้นเป็นลมหมดสติไปได้
การที่นางตัดสินใจว่าจะออกมาจากจวนโหว แม้จะรู้ว่านางคงดื้อดึงหัวชนฝา แต่นึกไม่ถึงว่านางจะกล้าทำถึงขนาดนี้
“ขอบใจอะไรกัน” เจียงเชี่ยวดึงแขนเสื้อขึ้นมาไว้ตามเดิม “ไม่ได้รุนแรงเสียหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หายแล้วล่ะ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนและต้องทนอยู่ที่นั่นต่ออีกหน่อย ข้าก็เป็นทุกข์ขึ้นมาทันที รีบๆ ออกห่างจากนั่นน่ะดีที่สุดแล้ว”
เมื่อนางพูดจบก็ยกกล่องของขวัญที่ฉังซิงโหวฮูหยินมอบให้มา
