ม่านนั้นลง
คนขับยกแส้ขึ้นมาแล้วรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ
เฉาซิงอวี้ถอนสายตากลับมา ชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนประดุจหยกล้ำค่าเอื้อมมือไปจับมือเจียงเชี่ยนพลางเอ่ย “น้องสามเป็นอะไรหรือ”
“ไม่ได้ร้ายแรงหรอก” เจียงเชี่ยนตอบคลุมเครือ“อื้ม” เฉาซิงอวี้เหลือบมองไปที่เจียงลี่และเจียงเพ่ยที่ยืนอยู่ข้างเจียงเชี่ยน แววตาฉายแววขุ่นมัว“เหตุใดข้าจึงไม่เห็นน้องสี่ล่ะ”
ชายหนุ่มจ้องมองอยู่อย่างนั้น เจียงเชี่ยนฝืนยิ้มพลางเอ่ย “น้องสี่กลับไปเป็นเพื่อนน้องสามแล้วเจ้าค่ะ”
เฉาซิงอวี้หันขวับไปมองรถม้าที่วิ่งไกลออกไป
รถม้าที่ห้อยตราประทับจวนฉังซิงโหวกำลังเลี้ยวไปอีกด้านของกำแพง และเคลื่อนไปจนไม่เห็นเงา
เจียงเชี่ยนตัวสั่นเทิ้มพลางพยักหน้าอย่างเชื่องช้าบนรถม้า เจียงเชี่ยวถอนหายใจยาวออกมา “ในที่สุดก็ออกมาจากที่โสมมเช่นนั้นได้เสียที”
เจียงซื่อพลันลูบหน้าผากตัวเอง
แย่แล้ว ข้าลืมเอ้อร์หนิวไปเสียสนิท
