“พี่รอง?”
เจียงเชี่ยนได้สติจึงรีบยิ้มมุมปาก “น้องสามก็พูดเป็นเล่น พวกเจ้าก็เป็นน้องสาวข้าทั้งนั้น ข้าก็เอ็นดูพวกเจ้าเท่าๆ กันนั่นแหละ”
นางจะแสดงความรู้สึกที่อยากให้เจียงซื่อมาที่จวนออกไปมากไม่ได้ พวกนางโตเกินไปอาจจับสังเกตได้“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ดูเหมือนข้าจะคิดมากไปเองต้องขออภัยพี่รองด้วย เออว่าแต่รถม้าจะเตรียมเสร็จเมื่อใดกัน”
เจียงเชี่ยนส่งเจียงซื่อและเจียงเชี่ยวขึ้นรถม้าด้วยหัวใจหนักอึ้ง พลางหันไปจ้องมองเจียงเพ่ยและเจียงลี่ที่ก้มหน้าก้มตาอย่างโกรธจัด
คนที่ควรจะไปกลับไม่ไป คนที่ควรจะอยู่กลับไม่อยู่ น่าหงุดหงิดจริงๆ!
“นี่กำลังจะไปไหนกันรึ” ฉังซิงโหวซื่อจื่อเฉาซิงอวี้ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นรถม้าจอดอยู่ที่หน้าประตูยังไม่ทันรอให้เจียงเชี่ยนเอ่ยตอบ ม่านบนรถม้าก็ถูกเลิกขึ้น เจียงเชี่ยวยื่นใบหน้ายิ้มแย้มออกมาพลางเอ่ย “ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงต้องขอตัวกลับจวนก่อนนะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงเชี่ยว เฉาซิงอวี้จึงลอบยิ้มมุมปาก “น้องสามกลับไปแล้วก็รีบให้หมอมาดู แล้วอย่าลืมส่งข่าวมาให้พี่รองของเจ้าด้วยล่ะ ทั้งข้าและพี่สาวของเจ้าจะได้เบาใจ”
“ท่านพี่เขยวางใจได้ค่ะ ข้ากลับไปจวนก็คงจะดีขึ้น” เจียงเชี่ยวหัวเราะพลางสาปส่งอมนุษย์ตรงหน้าในใจ
เฉาซิงอวี้ยิ้มบางๆเหตุใดคำพูดนี้ถึงฟังดูทะแม่งๆ ชอบกล
“ท่านพี่เขยรีบพาพี่รองกลับเข้าด้านในเถอะเจ้าค่ะ ไว้พบกันใหม่นะเจ้าคะ” เจียงเชี่ยนปิด
