งโหวฮูหยิน ใบหน้าของเจียงเชี่ยนพลันคล้ำลง “น้องสาม ต่อหน้าโหวฮูหยินเจ้าไม่ควรเอ่ยอะไรให้มากความ”
เจียงเชี่ยวกะพริบตาปริบๆ ปันหน้าไร้เดียงสา“ข้าก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดมากความ ก็แค่จะบอกโหวฮูหยินว่าจะกลับจวนก็เท่านั้น เอ๊ะ หรือพี่รองจะโทษที่ข้าลากน้องสี่กลับไปด้วย”
เจียงเชี่ยนเม้มปากมองไปที่เจียงเชี่ยวเจียงเชี่ยวหัวเราะคิกคัก “พี่รอง พี่นี่ก็แปลก การจะให้น้องสี่หรือน้องหกกลับไปกับข้าต่างกันงั้นหรือ ทั้งคู่ก็เป็นน้องของพี่เหมือนๆ กัน หรือว่าเพราะน้องสี่เกิดมาหน้าตาสะสวย พี่ถึงได้ชื่นชอบเป็นพิเศษ”
เจียงเชี่ยนรู้สึกเหมือนถูกบีบคอให้สำลักตายเจียงเพ่ยที่ยืนอยู่เฉยๆ แต่เหมือนถูกลากเข้าไปตีกลางวงจึงฮึดฮัดขึ้นมา
ทั้งที่นางไม่ได้ทำอะไร จู่ๆ ก็มาบอกว่านางอัปลักษณ์!
เมื่อเห็นท่าทียิ้มแย้มปรากฏชัดในแววตาของเจียงเชี่ยว เจียงเชี่ยนก็นึกพรั่นใจหรือว่าเมื่อคืนเจียงเชี่ยวจะไปรู้อะไรมา
เรื่องที่ผู้ชายของตนเองปรารถนาในตัวน้องสาวของนางไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยแม้แต่น้อย เพราะหากตาไม่เห็นแล้ว ไฉนเลยจะว้าวุ่นใจ เมื่อคืนนางก็ไม่ได้รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวใดๆ ในเรือนตะวันออก ถึงขนาดที่กำชับให้บ่าวรับใช้รีบไปพักตั้งแต่รุ่งสาง
และแม้จะไม่เข้าใจแต่นางก็รู้จักเฉาซิงอวี้เป็นอย่างดี คนจิตวิปริตอย่างเขาไม่มีทางปล่อยโอกาสที่จะได้ย่องเข้าห้องหญิงสาวหลุดมือไปอย่างแน่นอน
เจียงเชี่ยนจ้องไปที่เจียงเชี่ยวพลางขบคิดในใจอย่างหนัก
