เคยใส่ใจมาก่อน ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมาทำให้นางเสียเรื่องเอาตอนนี้!
เจียงเชี่ยนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหากเจียงซื่อกลับไปเฉาซิงอวี้จะบันดาลโทสะเพียงใดเจียงเชี่ยวพูดแทรกขึ้นอย่างไม่เกรงใจเจียงเชี่ยน“คำพูดของพี่รองนั้นข้าไม่อยากฟัง พี่รองคงเห็นว่าพวกเราเป็นเพียงลูกพี่ลูกน้อง ส่วนน้องหกกับพี่รองเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ถึงได้เห็นข้ากับน้องสี่เป็นอื่นไกล”
ผู้คนมักกล่าวให้ตนเองดูแย่ แต่ยังพยายามรักษาความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเอาไว้ ครั้นเจียงเชี่ยวเอ่ยเช่นนั้น เจียงเชี่ยนก็จนด้วยคำพูด
เจียงเชี่ยวจึงถือโอกาสตีเหล็กขณะที่ยังร้อน หันไปเอ่ยกับฉังซิงโหวฮูหยินอย่างร่าเริง “ฮูหยินผู้น้อยและน้องสี่ขอตัวลาเจ้าค่ะ หากครั้งหน้าคราใดมีโอกาสจะมาเยี่ยมใหม่นะเจ้าคะ”
“ก็ดี พวกเจ้าเดินทางก็ระมัดระวังด้วย สะใภ้เจียง เจ้ารีบไปจัดการให้เรียบร้อยแล้วกัน” หลังจากฉังซิงโหวฮูหยินเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนก็หันไปสั่งการกับสาวรับใช้
ไม่นานสาวรับใช้ที่ออกไปตามสั่งก็กลับมาพร้อมกับของขวัญในมือสองกล่อง
ฉังซิงโหวฮูหยินยิ้มแย้มพลางเอ่ย “ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไรหรอก พวกเจ้าสองพี่น้องรับไปคนละกล่อง เอากลับใช้เล่นที่จวนนะ”
ทั้งเจียงซื่อและเจียงเชี่ยวรีบยอบกายอย่างสำรวม“ขอบคุณฮูหยินที่มอบให้เจ้าค่ะ”เจียงเชี่ยนฝืนยิ้มและเดินนำหญิงสาวทั้งหมดออกไป ฉังซิงโหวฮูหยินจ้องมองม่านลูกปัดที่ยังแกว่งไปมาพลางถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา
ครั้นออกมาจากเรือนของฉังซิ
