ย”
“ก็ยังมีน้องห้าและน้องหกอยู่เป็นเพื่อนพี่รองอย่างไรเจ้าคะ” เจียงเชี่ยวยิ้มแปั้นพลางจับแขนของเจียงซื่อให้กราชับขึ้นราวกับว่าจะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ “มาได้เพียงวันเดียวข้าก็ต้องกลับจวนเพราะมีผดผื่นขึ้นตามผิว แต่คนอื่นอาจคิดว่าที่ข้าต้องกลับก่อนเป็นเพราะข้าทำให้พี่รองไม่ถูกใจ ฉะนั้นให้น้องสี่กลับไปพร้อมข้าเนี่ยแหละเจ้าค่ะจะได้ไม่ถูกครหานินทา”
ทั้งหมดที่เจียงเชี่ยวรีบเอ่ยออกไปล้วนแล้วแต่สมเหตุสมผล
เจียงเชี่ยนที่มิอาจงัดง้างต่อได้ส่งสายตาไปที่เจียงเพ่ย
เจียงเพ่ยเข้าใจสิ่งที่เจียงเชี่ยนจะสื่อในทันที
พี่รองจะให้นางกลับไปเป็นเพื่อนพี่สาม
ทำไมต้องเป็นนางด้วย เพราะนางเป็นลูกอนุงั้นเหรอ เจียงซื่อก็ไม่ได้ทำดีกับพี่รองเสียหน่อย เหตุใดพี่รองต้องพยายามเกลี้ยกล่อมให้นางอยู่ต่อทั้งหมดนี้มันเพราะอะไรกัน
เจียงเพ่ยใคร่ครวญอยู่จึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป
เจียงเชี่ยนข่มกลั้นความไม่พอใจเอาไว้และกล่าวออกมาว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ให้น้องหกกลับไปเป็นเพื่อนจะดีกว่า”เจียงเชี่ยวหัวเราะพลางโบกมือ “เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องรบกวนน้องหก ข้าตกลงกับน้องสี่ไว้แล้ว อีกอย่างน้องหกชื่นชอบจวนโหวปานนั้นแล้วจะให้นางกลับไปพร้อมข้าได้อย่างไรกัน”
“นานๆ ทีน้องสี่จะยอมมาได้ แต่น้องหกนั้นจะมาเมื่อใดก็ย่อมได้…” เจียงเชี่ยนอยากเอาผ้าขี้ริ้วยัดปากเจียงเชี่ยวให้รู้แล้วรู้รอด
ท่านอาสามเป็นลูกอนุ แม้ว่าเจียงเชี่ยวจะปากร้าย แต่นางก็ไม่
