เจียงเชี่ยวตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงอันไพเราะของเหล่าหมู่แมลง
นางเหยียดตัวขึ้นนั่งพลางขยี้ตาอย่างงัวเงีย แล้วจู่ๆ ท่าทีของนางก็พลันเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ
เมื่อคืนเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น แต่เหตุใดนางถึงหลับเป็นตายเช่นนี้
“น้องสี่…” เจียงเชี่ยวรีบหันไปมองด้านข้าง เมื่อพบว่าเจียงซื่อยังนอนหลับอยู่ข้างกายก็พลันโล่งอก ทบทวนเรื่องราวอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยื่นมือไปปลุกเจียงซื่อ “น้องสี่ ตื่นได้แล้ว”เจียงซื่อลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าพลางชำเลืองไปมอง “พี่สาม?”
“ดูจากท้องฟั้าตอนนี้น่าจะสายมากแล้ว ลุกขึ้นเถิด”
เจียงซื่อยันตัวขึ้นพลางจัดอาภรณ์ให้เข้าที่ “กว่าข้าจะหลับก็ดึกมากแล้วถึงได้ตื่นเอาปั่านนี้”
เมื่อฟังคำตอบของเจียงซื่อ เจียงเชี่ยวก็อึกอักขึ้นมาทันที “ข้าก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับเป็นตายไปตั้งแต่เมื่อไหร่…”
“ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก หลังผ่านเหตุการณ์ชวนเสียขวัญ บางคนก็มิอาจข่มตาหลับได้ลง แต่กับบางคนอาจรู้สึกจิตใจอ่อนแรงก็สามารถหลับได้ลึกกว่าเดิม”
เป็นเช่นนั้นจริงหรือ
เจียงเชี่ยวรู้ดีว่าตนเองไม่ใช่พวกจิตใจสงบ ครั้นย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก็รู้สึกว่ายังมีเงามืดรุกล้ำกัดกินภายในใจของนางอยู่เลย “น้องสี่พวกเราจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกหรือ”
“ไม่เจ้าค่ะ พวกเราจะกลับจวนกันวันนี้”
“เมื่อคืนเจ้าไม่ได้บอกว่า…”
“เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้” เจียงซื่อขยับเข้าไปใกล้เจียงเชี่ยว และกระซิบที่ข้างหูว่า “ข้าเจอว
