ี้ชีก็ยิ่งรู้สึกงุ่นง่าน
ต้องเป็นคำสั่งของตาบ้านั่นแน่ๆ!
เอ้อร์หนิวย่างเท้าเอื่อยเฉื่อยไปที่ริมหน้าต่างและกระโดดออกไป
ในขณะนั้นขาหน้าทั้งสองข้างของเจ้าสุนัขตัวโตเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างด้านนอก หัวที่มีขนปุกปุยของมันโผล่ออกมา
ความหมายนั้นชัดเจนอยู่แล้ว มันตั้งใจปักหลักอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง รอเจียงซื่อไปจากที่นี่เมื่อไหร่มันจึงจะยอมกลับไป
“เอ้อร์หนิว รีบกลับได้แล้ว” เจียงซื่อกล่าวขึ้นอย่างเหลืออด
เอ้อร์หนิวเหลือบมองมาที่เจียงซื่อแวบหนึ่ง และหดตัวกลับเข้าไปใต้พุ่มไม้ หัวของมันนอนเกยอยู่บนพื้นดิน พลางใช้สองขาหน้าปิดตาทั้งสองข้างไม่ฟัง ไม่ฟัง!
เจียงซื่อ “…”
ถ้ากลับไปเมื่อไหร่นางจะไปคุยกับอวี้ชีให้รู้เรื่อง!
เจียงซื่อล้มเลิกที่จะโน้มน้าวให้เอ้อร์หนิวกลับไปนางปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับไปยังห้องฝังตะวันตก
เจียงเชี่ยวยังคงหลับปุั๋ยอยู่บนเตียง สรรพคุณของผงคร่าวิญญาณสามารถทำให้นางหลับใหลจนถึงรุ่งสาง
เจียงซื่อนั่งลงที่เก้าอี้ พลางหยิบถุงปักดิ้นที่ได้มาจากร่างศพของเด็กสาวออกมา
แม้ว่าวัสดุที่นำมาเย็บถุงนี้จะไม่ได้ดีเลิศ แต่ก็ไม่ถึงกับแย่นัก สตรีที่มีถุงปักดิ้นเช่นนี้ได้ต้องไม่ใช่คนที่เกิดในครอบครัวยากจน
เจียงซื่อเปิดดูด้านในพบว่ามีเครื่องรางขนาดเล็กอยู่อันหนึ่ง
เจียงซื่อหยิบเครื่องรางนั้นขึ้นมาพลิกดู
ด้านหน้าเครื่องรางเขียนว่า ‘มงคลคุ้มภัย’ ส่วนด้านหลังเขียนว่า ‘วัดหลิงอู้’เจียงซื่อไม่เค
