เขาบังเอิญไปเห็นตอนที่ฉังซิงโหวลักพาตัวหญิงสาว?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงซื่อก็รู้สึกอยากพบอวี้จิ่นขึ้นมาทันควัน
หากอวี้ชีมีหลักฐานชี้ว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อทำเรื่องต่ำช้า การที่นางจะลากตัวฉังซิงโหวซื่อจื่อมาลงโทษตามกระบวนยุติธรรมก็คงง่ายขึ้นมาก
กลับจากจวนฉังซิงโหวเมื่อไหร่ก็ไปพบอวี้ชีหน่อยแล้วกัน
เจียงซื่อที่ตัดสินใจได้แล้วลูบขนนุ่มฟูของเอ้อร์หนิว “ถุงนี้ข้าจะเก็บไว้ เจ้าก็กลับไปได้แล้ว”
เอ้อร์หนิวสบตาเจียงซื่อและหย่อนก้นนั่งลงเจียงซื่อฉงนก่อนจะหัวเราะขึ้น “วางใจเถอะ พอเจ้าของเจ้าเห็นว่าถุงนี้ไม่อยู่แล้วก็จะรู้ว่าถุงนี้มาถึงมือข้าแล้ว”
เอ้อร์หนิวนอนราบลงกับพื้น ส่ายหางไปมาอย่างเกียจคร้าน
“หรือว่าข้าต้องเขียนตอบด้วยงั้นหรือ” เจียงซื่อประหลาดใจ
ข้อความในจดหมายของอวี้ชีมีคำเตือนเพียงประโยคเดียว นางได้รับแล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องตอบกลับ
หน้าเจ้าสุนัขเกยอยู่ที่พื้น สายตาของมันยังคงเฝั้ามองมาที่เจียงซื่อ
ถ้างั้นคงต้องเขียนตอบเสียหน่อย
เจียงซื่อมองเอ้อร์หนิว ในหัวพยายามคาดเดาความคิดของมัน
เอ้อร์หนิวรำคาญใจที่เจียงซื่อไม่เข้าใจเสียทีจึงส่ายหางไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ หน้าของมันเกยอยู่บนขาหน้าทั้งสองข้างพลางหลับตาลง
เจียงซื่อ “…”
“เอ้อร์หนิว หรือว่าเจ้าอยากอยู่ต่อ?”
เอ้อร์หนิวเห่าตอบ โฮ่ง โฮ่ง
“ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ ประเดี๋ยวก็จะโดนจับได้” เจียงซื่อขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้พอนึกถึงอว
