จากนอกหน้าต่าง
โฮ่งงง เอ้อร์หนิวเห่า
ดูเหมือนว่าเจ้าสุนัขตัวใหญ่จะเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี มันจึงค่อยๆ เบาเสียงลงเพื่อเอาใจนายหญิง
“เอ้อร์หนิว ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้”เอ้อร์หนิวเดินเข้ามา และยกสองขาหน้าขึ้นจนอยู่ในท่ายืน
เจียงซื่อเหลือบมองไปที่คอของเอ้อร์หนิว จากปกติที่จะมีปั้ายคล้องอยู่ ตอนนี้กลับมีถุงปักดิ้นขนาดเล็กเพิ่มเข้ามาด้วย
ต่อให้เอ้อร์หนิวจะฉลาดเพียงใดก็ไม่อาจเอาถุงปักดิ้นนี้มาห้อยคอเอง หรือจะให้พูดง่ายๆ ก็คือถุงปักดิ้นนี้คงเป็นของ…อวี้ชี
เจียงซื่อครุ่นคิดแต่มิได้ขยับตัว
โฮ่ง โฮ่ง เอ้อร์หนิวส่ายหางพลางขยับปากพยักพเยิดเป็นสัญญาณให้เจียงซื่อปลดถุงปักดิ้นนั้นออกจากคอ
เจียงซื่อชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงหยิบถุงนั้นมาพลางคิดตลกกับตัวเองในใจ คืนนี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง ข้าได้ถุงปักดิ้นมาสองถุงแล้วถุงแรกได้มาจากร่างศพเด็กสาว ส่วนอีกถุงได้มาจากเอ้อร์หนิว แต่ทั้งสองกรณีดูไม่ปกติเอาเสียเลย
ภายในถุงปักดิ้นนั้นมีกระดาษที่ถูกพับเป็นเหลี่ยมด้านบนมีประโยคสั้นๆ เขียนไว้ว่า ‘ฉังซิงโหวซื่อจื่อไม่ใช่คนดี รีบหนีไปจากที่นี่’
และลงชื่อเอาไว้เพียงพยางค์เดียวว่า ‘จิ่น’
ไม่เกินความคาดหมาย ที่แท้นี่ก็เป็นถุงที่อวี้ชีให้เอ้อร์หนิวนำมามอบให้นาง
เดิมทีเจียงซื่อตัดสินใจว่าจะอยู่ให้ห่างจากอวี้จิ่นแต่จากข้อความในกระดาษแล้วทำให้นางเกิดความสงสัย
อวี้ชีรู้ได้อย่างไรว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อไม่ใช่คนดี หรือว่า
