งสุขุม “พี่สามวางใจได้ ข้าไม่ทำเรื่องเกี่ยวแฝกมุงปั่าหรอกนะ ดึกมาแล้ว นอนกันเถอะ”
หนังตาของเจียงเชี่ยวเริ่มหนักอึ้ง นางเอ่ยตอบงึมงำและไม่นานก็หลับไป
เจียงซื่อจ้องมองเจียงเชี่ยวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลงจากเตียงเดินอ้อมไปใส่รองเท้าปัก จากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง
เจียงซื่อย่องเท้าแผ่วเบาผ่านสาวรับใช้ที่นอนอยู่นอกห้อง ฝุั่นผงที่นางใช้นิ้วดีดปลิวลอยหายไปกับความมืดประตูเย่ว์ต้งจากเรือนซื่อจื่อสามารถเดินทะลุไปถึงด้านหลังสวนดอกไม้ได้ เจียงซื่อค่อยๆ ย่องเท้าเดินไปจนมาถึงหน้าแปลงดอกโบตั๋นที่อยู่กลางสวนดอกไม้
